Co mają wspólnego fale grawitacyjne i fotony?.

W roku 2017 zarejestrowano fale grawitacyjne. Pochodziły one ze zderzenia dwóch gwiazd neutronowych, odległych od ziemi o około 130 milionów lat świetlnych. Dla porównania, nasza galaktyka Droga Mleczna , ma średnicę około 100 tysięcy lat świetlnych. W czasie tego zderzenia, wydzieliło się tak dużo energii że spowodowało to falowanie otaczającego nas kosmosu. Przestrzeń kosmiczna zachowała się jak by była cieczą , na przykład wodą. Używamy tu takiego porównania aby lepiej zrozumieć istotę ośrodka, w którym się to wszystko wydarzyło . W geometrii obiektowej definiowany on jest jako podstawy ośrodek z którego tworzone są wszystkie obiekty . Jak w falującej wodzie, uległy zmianie wzajemne odległości, we wszystkich obiektach, przez które przeszła fala oddziaływania grawitacyjnego. Były to ; gromady galaktyk, galaktyki , gwiazdy i planety. Spowodowało to również na Ziemi, zmianę odległości, pomiędzy ramionami detektorów Laigo i Virgo , mierzącymi to zjawisko. Falom grawitacyjnym, towarzyszyły fale elektromagnetyczne. Zarejestrowano je w postaci wysokoenergetycznego promieniowania gamma. Po stu trzydziestu milionach lat, dotarły one do ziemi z bardzo małym opóźnieniem , jeden i siedem dziesiąte sekundy. Obydwie fale poruszały się z tą samą prędkością światła. Oznacza to że poruszały się one w tym samym ośrodku. Różnica czasu ich rejestracji wynikła, z różnej długości drogi jaką przebyły. Fale grawitacyjne były szybsze, ponieważ przebyły krótszą drogę. Poruszały się na wprost, poprzez zagęszczenia ośrodka w postaci materii barionowej. Fotony po drodze omijały miejsca o większej gęstości tego samego ośrodka. Przebyły one drogę o około pięćset dziesięć tysięcy kilometrów dłuższą. Ta dodatkowa droga jaką przebyły fotony, ujawniła ich dwie właściwości; - oddziaływania odpychającego w stosunku do napotkanej po drodze materii barionowej. - utrzymania początkowego kierunku. Obydwie właściwości były im potrzebne do przebycia odległości 130 milionów lat świetlnych. Jeśli by nie posiadały tych właściwości i poruszały się po liniach prostych wyznaczonych poprzez dotychczas rozumianą czasoprzestrzeń, to zakończyły by swoją podroż po maksymalnie siedmiu minutach świetlnych. Przy założeniu najdoskonalszej próżni, jeden proton na jeden centymetr sześcienny. Dlaczego odpychanie i utrzymanie kierunku?. Powrócimy do tego pytania po krótkim przedstawieniu założeń geometrii obiektowej. Geometria obiektowa zakłada, obiektowość wszystkiego co obserwujemy. Obiekty posiadają własne możliwości, swój własny czas i własne warunki brzegowe. Każdy Obiekt składa się z: - ośrodka O, który go tworzy - czasu T, jego trwania - jego możliwości M Geometria obiektowa zakłada istnienie wspólnego ośrodka " O ". Nie posiada on własnego czasu, a co za tym idzie, własnej przestrzeni. Ośrodek "O" ma działanie sprawcze do obiektów, poprzez swoje własności. Właściwościami ośrodka „O” jest; konsolidacja, superpozycja kwantowa i przepływ informacji. Konsolidacja jest rozumiana bardzo szeroko, jako: - konsolidacja poprzez grawitację, - konsolidacja informacji, - konsolidacja poprzez działanie możliwości M obiektów, - konsolidacja realizowana przez życie społeczne obiektów. Superpozycja kwantowa jest rozumiana jako, tworzenie obiektów, z ośrodka „O” lub innych obiektów. W jej wyniku obiekt otrzymuje swój czas T, swoje właściwości M które określają jego warunki brzegowe i rozpoczyna się przepływ informacji do ośrodka „O”. Przepływ informacji jest rozumiany jako, przenoszenie informacji o obiekcie za pośrednictwem ośrodka „O”. Informacją o obiekcie jest, działanie jego możliwości M w jego czasie T. Ośrodek „O” gromadzi informacje ze wszystkich powstałych obiektów. Gromadzące się informacje tworzą ich informacyjne kopie w ośrodku. Ośrodek „O” może modyfikować możliwości M obiektów. Nowy obiekt może być utworzony z już istniejących obiektów . Dla takiego złożonego obiektu, jego możliwości M są sumą możliwości obiektów składowych. Jego możliwości M określają ich wspólne warunki brzegowe. Możliwości obiektu, zmieniają się z upływem jego własnego czasu T. Czas obiektu tworzy jego czasoprzestrzeń. Jest ona określona warunkami brzegowymi obiektu. Możliwości obiektu wykorzystują ją do swojego działania. Możliwości M posiadają swobodę wyboru, w ramach swoich aktualnych możliwości. Możliwości M, bardziej złożonych obiektów, pozwalają na przekazywanie bardziej złożonych i bardziej precyzyjnych informacji pomiędzy obiektami, za pomocą innych obiektów. Mogą to być na przykład; DNA, kryształy, atomy, słowa, dźwięki. Mogą służyć one do budowy nowych obiektów, bez potrzeby rozpoczynania za każdym razem od podstaw. Ośrodek „O” może modyfikować możliwości M obiektów. Po upływie czasu T obiektu, jego możliwości M i zgromadzone informacje, powracają do ośrodka O. Jeżeli możliwości M obiektu, nie zachowają jego warunków brzegowych to oznacza również koniec jego czasu T. Obiektami jest wszystko co znamy : fotony, cząstki elementarne, atomy, kryształy, komórki, rośliny , zwierzęta , ludzie , myśli, dźwięki , słowa, książki, idee, narody, planety, gwiazdy, galaktyki, gromady galaktyk, jak i to czego jeszcze nie znamy. Natomiast nie da się zdefiniować w geometrii obiektowej : pojęcia nieskończoności, pojęcia zera, pojęcia absolutnej pustki - ponieważ każdy obiekt ma swoje warunki brzegowe. Każdy obiekt może składać się z innych obiektów a one z ośrodka "O". Jest on podstawowym budulcem Wszechświata. Jedną z jego właściwości jest konsolidacja. Powoduje ona zagęszczanie ośrodka . Zagęszczenia takie obserwujemy w postaci jego superpozycji kwantowej. Staje się ona obiektem. Może on przybrać postać znanej nam materii barionowej, jak i innej, której nie potrafimy jeszcze badać. Możemy o jej istnieniu wnioskować na przykład poprzez oddziaływanie grawitacyjne lub równania matematyczne. Właściwość konsolidacji ośrodka "O" uwidacznia się we wzajemnym oddziaływaniu obiektów. Jak zdefiniować foton w geometrii obiektowej? Foton jest obiektem. Składa się z ośrodka „O”, swojego czasu "T" i swoich możliwości "M". Możliwością M fotonu jest jego energia będąca wielokrotnością stałej Plancka.. Warunkiem brzegowym jest jego prędkość. Dla fotonu jest to prędkość światła „c”. Ponieważ foton powstaje w wyniku superpozycji kwantowej ośrodka "O", w którym się porusza. Jego energia maleje z przebytą odległością. Dzieje się tak , ponieważ możliwości M fotonu starając się zachować jego warunek brzegowy , czyli prędkość światła c, omijają miejsca o większej gęstości ośrodka. Wykorzystują odziaływanie odpychające do materii barionowej, oraz właściwość utrzymania początkowego kierunku. Dzieje się to za każdym razem, kosztem jego energii, która przechodzi do ośrodka O. Efektem utraty energii fotonu jest wydłużenie jego długości fali i lokalne zwiększenie energii ośrodka. Odczuwamy to na własnej skórze w słoneczny dzień. Fotony promieni słonecznych, napotykają na swojej drodze, gęsty ośrodek „O” w postaci atomów naszej skóry . Są to atomy materii barionowej. Fotony starają się je ominąć, wykorzystując odziaływanie odpychające. Każdy taki manewr odbywa się kosztem ich energii. Jeśli jednak zakrętów, wymuszonych poprzez strukturę i gęstość napotkanej materii, będzie zbyt dużo , straci on dużo energii, i możliwości „M” fotonu, nie będą mogły zachować warunku brzegowego, jakim jest prędkość światła . Foton zakończy swoją podróż a jego energia za pośrednictwem elektronów trafi do ośrodka, a my poczujemy przyjemne ciepło. Nie zawsze foton kończy swoją podróż przekazując energię elektronowi. Częściej udaje mu się oddalić od zagęszczenia ośrodka kosztem utraty tylko części swojej energii. Mamy wtedy zjawisko odbicia. Jeśli struktura napotkanej materii jest korzystnie ułożona dla fotonów o określonej energii, czyli długości fali, to fotonowi udaje się ją przebyć. Jego droga, na skutek manewrowania pomiędzy atomami znacznie się wydłuży. Pozornie zmniejszy się jego prędkość, mierzona względem takiej przezroczystej dla fotonów materii. Mamy tu zjawisko przezroczystości. Fotony wykorzystując odziaływanie odpychające do materii barionowej i zachowując nadany im kierunek względem ośrodka „O” w superpozycji kwantowej, będącej ich początkiem istnienia, mogą przebyć, gigantyczną odległość kilku miliardów lat świetlnych. Po drodze udziałem ich jest zjawisko; interferencji, soczewkowania grawitacyjnego, odbicia i przenikania. Zajmijmy się teraz opisem skutków jakie niesie powyższa definicja fotonu, w największej do wyobrażenia skali, zbadanego dotychczas kosmosu. Zjawisko przesunięcia widm galaktyk opisuje równanie Hubble'a . Powiązało ono przesunięcie widma Z, ku czerwieni ( redshift ) obserwowanej galaktyki z odległością R do niej i prędkością V względem obserwatora . Zostało przyjęte że cała wartość przesunięcia widma Z, jest skutkiem efektu Dopplera i wynika tylko z różnicy prędkości pomiędzy obiektem a obserwatorem. Definicja fotonu w geometrii obiektowej przewiduje zmniejszenie jego energii na skutek przebycia odległości R w ośrodku O. Oznaczało by to że obserwowany redshift Z, jest składową dwóch zjawisk. Pierwsza to „Zet Dopplera” - w wyniku tylko efektu Dopplera Druga to „Zet Ośrodka” - zwiększenia długości fali fotonu na skutek utraty jego energii na pokonanie odległości R w ośrodku O. Przesuniecie redshift „Z”, było by sumą „Zet Dopplera” i „Zet Ośrodka” Jeśli przyjmiemy że dla odległości około 7 miliardów lat świetlnych "redshift" „Z ośrodka” jest równe 0,5 dziesiątych , to będzie oznaczało że nie wszystkie galaktyki oddalają się od siebie. Na wykresie widać że wyniki pomiarów "redshift" układają się poniżej i powyżej prostej wyznaczonej prawem Hubble'a. Te różnice były by wynikiem prawa Dopplera. Oznaczało by to że galaktyki poruszają się względem siebie że znacznie mniejszymi prędkościami niż to wynika z dotychczasowej interpretacji prawa Hubble'a. Część galaktyk nawet by się do siebie przybliżała . W dalszej konsekwencji nie jest konieczna teoria „Wielkiego wybuchu”. Z geometrii obiektowej wynikało by że raczej powstawanie obserwowalnej „materii” jest procesem ciągłym na skutek właściwości konsolidacji ośrodka "O". Widoczne jest to w trójwymiarowej mapie skatalogowanego dotychczas nieba. Gromady galaktyk są połączone pasmami podobnymi do sieci neuronowej. Obraz ten dobrze ilustruje że ewolucja galaktyk w połączeniu z ich niewielka względną prędkością jest procesem ciągłym i lokalnym w ośrodku O. Do powstania nowego obiektu, nie jest potrzebna niewyobrażalnie gęsta materia skupina w niewyobrażalnie małym punkcie. Wystarczy lokalna superpozycja kwantowa ośrodka „O”. Korzystając z takiej definicji fotonu mamy odpowiedź na bardzo stare pytanie. "Dlaczego nocne niebo jest ciemne?. Można to wytłumaczyć bez uciekania się do pojęcia nieskończoności . Fotony podróżując przez ośrodek "O" tracą energię a ich długość fali staje się coraz większą . Obserwujemy ja jako mikrofalowe promieniowanie tła, niewidoczne dla naszych oczu. Ma ono obecnie temperaturę około 3 stopni Kelvina. Potwierdza to że ośrodek O ma właściwość , kwantowości. Właściwość kwantowości ośrodka pozwala na tworzenie obiektów, poprzez superpozycję kwantową. Podstawowe założenie geometrii obiektowej, że wszystkie obiekty składają się z jednego podstawowego ośrodka "O" posiadającego własność konsolidacji, tłumaczy pojęcie ciemnej energii i ciemnej materii. Ośrodek „O” i jego superpozycje kwantowe, wypełniają brakującą energię i materię w obserwowanym kosmosie. Podsumowując, potwierdzenie istnienia fal grawitacyjnych wskazuje nowe kierunki ich badania. Geometria obiektowa może być przydatna do znajdowania odpowiedzi na stare pytania, ale stawia wiele nowych.






Splątanie kwantowe może wyjaśnić "inteligencję stada".

Obserwując zsynchronizowane zachowanie stada ptaków lub ławicę ryb, odnosimy wrażenie jak by były jednym dużym organizmem kierowanym wspólną inteligencją. Powstało nawet określenie „inteligencja stada”. Fizyka kwantowa opisuje zjawisko splątania kwantowego. Tutaj z kolei cząstki, wykazują wspólne działania. Spróbujmy wyjaśnić te zjawiska przy pomocy geometrii obiektowej. Geometria obiektowa zakłada powszechną obiektowość. Każdy obiekt składa się z wspólnego dla wszystkich ośrodka „O”. Ośrodek „O” ma właściwość konsolidacji informacji i jej superpozycji. Ośrodek „O” nie posiada własnej czasoprzestrzeni. Nie podlega jej ograniczeniom. Natomiast powstałe w wyniku superpozycji z niego obiekty, mają własną czasoprzestrzeń, wyznaczaną ich warunkami brzegowymi. W Wikipedii, znajdujemy opis splątania kwantowego, podsumowujący obecną wiedze na ten temat. „Splątanie kwantowe w fizyce definiuje się jako, skorelowanie dwóch lub więcej obiektów. Może ono dotyczyć próżni kwantowej albo funkcji falowej pojedynczej cząstki lub większej ich liczby. Możliwe jest również splątanie pomiędzy układami, które nie istnieją w tym samym czasie. Hiper Splątanie to stan, w którym splątany jest więcej niż jeden stopień swobody. Splątane kwantowo obiekty, znają jednocześnie i na wzajem swój stan. Dzieje się to niezależnie od dzielącej je odległości. Z podzielenia odległości przez nieskończenie krótki czas przekazania informacji, otrzymujemy nieskończenie wielką prędkość. Prowadzi to do paradoksu, nieskończenie wielkiej prędkości , której nie obserwujemy w otaczającym nas świecie i nie przewiduje jej teoria względności. W geometrii obiektowej wartości nieskończone nie występują. Wynika to z jej definicji . Każdy obiekt posiada własne warunki brzegowe, nie może być nieskończenie mały lub nieskończenie wielki. Jeśli przykładowe dwa obiekty dla działania swoich możliwości „M”, potrzebują informacji o sobie nawzajem, to ośrodek „O” tworzy nowy obiekt. Nazwijmy go „splątanie”. Ma on swoją czasoprzestrzeń, ograniczoną warunkami brzegowymi określonymi poprzez działanie jego możliwości „M”. Jego możliwości „M”, pozwalają na przekazywanie informacji z ośrodka „O” do obiektów składowych . Umożliwia to im wykonanie nowych wspólnych działań, które bez informacji o sobie nawzajem nie były by możliwe. Wspólne działania są możliwe dopóki istnieje obiekt splątanie. Jak to działa? Opiszemy to na przekładzie trzech obiektów składowych „A” , „B” i „C” i nowego obiektu „splątanie”. Dla tych obiektów, splątanie będzie polegało na przekazywaniu informacji o ich wzajemnym położeniu w czasoprzestrzeni nowego obiektu "splątanie". Przykładowy obiekt „B” znajduje się pomiędzy obiektem „A” i obiektem „C” i jest na tyle duży ze przesłania obiektom „A’ i „C” widok na siebie nawzajem. Obiekt „B” widzi obiekt „A” oraz „C” i przekazuje do wspólnego ośrodka „O” informacje o ich położeniu w swojej czasoprzestrzeni. Obiekty „A” i „C” widzą tylko obiekt „B”, i również przekazują do wspólnego ośrodka „O” informacje o położeniu obiektu „B” w swoich czasoprzestrzeniach. Do ośrodka „O” trafiają informacje o położeniu obiektów składowych „A” , „B” i „C” oraz nowego obiektu „splątanie” w czasoprzestrzeniach każdego z nich. Możliwości „M” nowego obiektu „splątanie”, umożliwiają odczytanie informacji zgromadzonej o obiektach składowych w ośrodku „O”, oraz przekazują im informacji o położeniu każdego z nich w wspólnej czasoprzestrzeni splątania. Znając wzajemne położenia pozostałych splatanych obiektów mogą one wykonywać skorelowane działania, nie widząc się nawzajem. Ponieważ wszystko odbywa się w czasoprzestrzeniach , możliwe jest także wykorzystanie informacji wcześniej przez nie przekazanych do ośrodka „O”. Splątania mogą być bardzo różnorodne. Zaczynając od cząstek elementarnych, których niewytłumaczalne właściwości zdefiniowały pojęcie splątania kwantowego. Bardziej skomplikowane obiekty takie jak atomy mają również swoje splątania. Dzięki swojemu splątaniu mają one większe możliwości „M” niż pojedyncze cząstki elementarne z których się składają. To samo dotyczy komórek oraz zwierząt i ich stad. Na ich przykładzie widoczne jest działanie takiego stadnego splątania, nazywanego inteligencją stada. Obiekt stado wykorzystuje splątanie poprzez wspólny dla wszystkich ptaków w stadzie , ośrodek „O”, z którego się wszystkie składają i do którego trafiają informacje o działaniu możliwości „M” każdego ptaka z osobna. Każdy z ptaków poprzez swoje zmysły dostarcza informacji o pozostałych ptakach które widzi lub słyszy lub rejestruje ich obecność w swojej czasoprzestrzeni. Rejestruje również obecność innych obiektów na przykład; ziemi , pożywienia, wody, drzew, drapieżników . Wszystkie zebrane informacje przez zmysły ptaka w jego czasoprzestrzeni , trafiają w sposób ciągły do ośrodka „O”. Możliwości „M” obiektu, w tym przypadku całego stada , pozwalają na przepływ z ośrodka „O” do poszczególnych ptaków informacji o położeniu ptaków w czasoprzestrzeni splątania. Splatane ptaki w stadzie otrzymują informacje o działaniach całego stada nawet nie mając możliwości obserwowania go jako całości. Informacje które otrzymuje dzięki splataniu pozwalają mu w krótkim czasie przewidywać zachowania całego stada i dostosować swoje działania . Załóżmy że jeden z obiektów będących w stanie splątania kwantowego pozostaje na miejscu. Natomiast drugi obiekt wybrał się w podróż z prędkością światła. W przepływie informacji do ośrodka „O”, to nic nie zmienia , ponieważ ośrodek „O” nie podlega ograniczeniom czasoprzestrzeni. Podróżujący obiekt dzięki tej właściwości ośrodka „O”, może na bieżąco określić swoją pozycję w czasoprzestrzeni splątania , względem położenia początkowego. Wykorzystuje przy tym nie tylko czas i kierunek ruchu w swojej czasoprzestrzeni ale również informację o swoim początkowym położeniu w czasoprzestrzeni splątania. Można to opisać na przykładzie obiektu splątanego , ptaka i jego gniazda. Ptak przebywa w swoim gnieździe , tutaj rodzą się emocje z tym związane. Powstaje splątanie pomiędzy ptakiem a jego gniazdem. W ośrodku „O” gromadzą się informacje o gnieździe i ptaku. Ptak umie latać więc oddała się od swojego gniazda. Potrafi też znaleźć do niego drogę powrotną. Wykorzystuje przy tym informacje jaką dostarczają mu jego własne zmysły w jego czasoprzestrzeni. Informacje te są przydatne jeśli gniazdo jest w zasięgu jego zmysłów. Nawigacja jest wtedy bardzo precyzyjna. Jeśli jednak gniazdo jest zbyt daleko , poza zasięgiem jego zmysłów, pozostaje on nadal w stanie splątania że swoim gniazdem , ma dodatkowy punkt orientacyjny o jego położeniu w czasoprzestrzeni splątania. Dzięki tej informacji ptak wie w którym kierunku i jak daleko w czasoprzestrzeni splątania jest jego gniazdo. Można to obrazowo określić jako biologiczny GPS. Podobnie wykorzystują orientację za pośrednictwem ośrodka „O”, osoby niewidome. Tworzą one splątania z dużymi przedmiotami; ścianami , drzwiami, schodami, budynkami. Najchętniej są wybierane te obiekty które się nie przemieszczają. Niewidomy będąc częścią takiego splątania z otaczającymi go obiektami ma dostęp do informacji jakie trafiają z obiektów splątanych do ośrodka „O”. Wykorzystując taką swoistą mapę splątanych obiektów w czasoprzestrzeni splątania, może się między nimi poruszać, mając tylko minimalne sygnały docierające za pośrednictwem jego zmysłów. Splątania pomiędzy obiektami za pośrednictwem ośrodka „O” mogą dotyczyć bardziej złożonych grup obiektów. Mogą to być splątania w ramach gatunku. Tłumaczyło by to doświadczenie setnej małpy , polegające na tym że po nauczeniu grupy stu małp mycia owoców przed jedzeniem . Małpy żyjące bardzo daleko od grupy kontrolnej też posiadły ta umiejętność , wcześniej nie obserwowaną. Drugim przykładem są doświadczenia wielopokoleniowe na szczurach. Wynika z nich że nabycie pewnej pożytecznej umiejętności przez grupę badaną, przenosi się za pośrednictwem splątania gatunkowego i ośrodka „O” na grupę kontrolną , która jest odizolowana czasoprzestrzennie od grupy badanej. Podobny przepływ informacji pomiędzy obiektami tego samego gatunku , będących w stanie gatunkowego splątania można obserwować w doświadczeniu z odizolowanymi termitami , które nie mając ze sobą kontaktu zmysłowego budowały swoje fragmenty kopca. Z opisanych przykładów wynika że zjawisko splątania w geometri obiektowej, jest wspólne dla cząstek elementarnych i obiektów z otaczającej nas przyrody. Poniżej podstawowe założenia geometrii obiektowej. Geometria obiektowa zakłada istnienie wspólnego ośrodka " O ". Nie posiada on własnego czasu, a co za tym idzie, własnej przestrzeni. Ośrodek "O" ma działanie sprawcze do obiektów, poprzez swoją własność superpozycji. Geometria obiektowa zakłada, obiektowość wszystkiego co obserwujemy. Każdy Obiekt składa się z: - ośrodka O, który go tworzy - czasu T, jego trwania - jego możliwości M Właściwościami ośrodka „O” są; konsolidacja , superpozycja i przepływ informacji. Konsolidacja jest rozumiana bardzo szeroko, jako: - konsolidacja poprzez grawitację, - konsolidacja informacji, - konsolidacja poprzez działanie możliwości M obiektów, - konsolidacja realizowana przez życie społeczne obiektów. Superpozycja jest rozumiana jako, tworzenie obiektów, z ośrodka „O” lub obiektów splątanych. W jej wyniku obiekty otrzymują swój czas T i możliwości „M”. Czas „T” jest rozumiany jako następstwo zdarzeń powodowanych w obiekcie poprzez działanie jego możliwości „M”. Pojęcie czasu nie jest niezbędne do opisu obiektów ale pozostawmy je dla łatwiejszego zrozumienia. Przepływ informacji jest rozumiany jako, gromadzenie informacji o obiekcie w ośrodku „O”. Informacją o obiekcie jest działanie jego możliwości M w jego czasie T. Ośrodek „O” gromadzi informacje ze wszystkich powstałych obiektów. Ośrodek „O” może przekazywać informacje o innych obiektach poprzez nowy obiekt będący splątaniem obiektów składowych. Ośrodek „O” w superpozycji kwantowej , nadaje obiektowi jego możliwości „M”, a tym samym zaczyna płynąć w nim jego własny czas „T”. Jego możliwości „M” określają warunki brzegowe nowego obiektu. Nowy obiekt może być utworzony z już istniejących obiektów poprzez ich splątanie. Możliwości „M” obiektu splątanie są większe niż suma możliwości „M” obiektów składowych. Wyraża się w tym właściwość nieprzemienności geometrii obiektowej. Nie ma jeszcze jej matematycznego opisu. Możliwości „M”, splątanych obiektów, pozwalają na przekazywanie bardziej złożonych i bardziej precyzyjnych informacji pomiędzy obiektami. Mogą to być na przykład; atomy, D N A, kryształy, słowa, dźwięki, definicje. Mogą służyć one do budowy nowych obiektów, bez potrzeby rozpoczynania za każdym razem od podstaw. Ośrodek „O” może modyfikować możliwości „M” obiektów, poprzez ich splątanie. Po upływie czasu „T” obiektu, jego możliwości „M” przestają działać. Obiekty składowe nie są już splątane. Obiekt nie może zachować swoich warunków brzegowych. Obiekty składowe stają się obiektami składowymi innego splątania. Na podstawie założeń geometrii obiektowej można znaleźć odpowiedź na wiele trudnych pytań. Rodzi się jednak nowe pytanie. Jak zrozumieć ośrodek "O" który nie ma swojej czasoprzestrzeni.? Pełny tekst można znaleźć na stronie ekumenizm.info w zakładce geometria obiektowa.




Inteligentne fotony

Światło ma kilka zadziwiających właściwości, których w optyce jak i fizyce kwantowej nie powinno mieć, przy założeniu że fotony z których się składa, poruszają się po liniach prostych. Na przykład zjawisko przenikania światła przez szybę, lub przez powietrze, lub nawet przez kosmiczną próżnię. W takiej najdoskonalszej, znanej kosmicznej próżni, można się spodziewać co najwyżej jednego protonu na centymetr sześcienny. Wyemitowany foton mógł by przebyć w linii prostej odległość , maksymalnie 7 minut świetlnych, do spotkania z jakąś materialną przeszkodą. Nasuwa się wiec pytanie, dlaczego docierają do nas fotony wyemitowane ze Słońca, które jest oddalone od Ziemi o 8 minut świetlnych, i to na dodatek jako uporządkowany strumień, pozwalający obserwować szczegóły jego powierzchni. Przy pomocy teleskopów, rejestrowane są obiekty oddalone od Ziemi o kilka miliardów lat świetlnych. Strumień fotonów po przebyciu tak ogromnej odległości, jest na tyle uporządkowany że można określić skąd przybył. W powietrzu, prostoliniowa droga fotonu, wynosi maksymalnie 25 centymetrów, zanim zostanie zaabsorbowany lub rozproszony na jego atomach . Nasuwa się pytanie, dlaczego widzimy dalej. W szybie jest jeszcze gorzej , ponieważ prostoliniowy foton powinien być rozproszony lub zaabsorbowany od razu w pierwszych warstwach atomów szkła. Wynikało by z tego że fotony poruszają się inaczej niż po liniach prostych. Potwierdzeniem tego przypuszczenia mogą być pomiary prędkości światła w różnych ośrodkach. Przykładowe wyniki wyglądają następująco; - w próżni jest to prawie 300 tysięcy kilometrów na sekundę - w powietrzu 291 tysięcy kilometrów na sekundę, czyli światło przebyło drogę o 3 procent krótszą, mierząc w linii prostej . - w wodzie, przy mierzonej prędkości światła 225 tysięcy kilometrów na sekundę , prostoliniowa droga jest o 25 procent krótsza. - w diamencie przy wyniku, 125 tysięcy kilometrów na sekundę , wychodzi że jest ona krótsza o 58 procent. Wynikało by z tego że fotony pomiędzy atomami badanego ośrodka, nie poruszają się po liniach prostych , tylko zmieniają kierunek ruchu, dostosowując go do napotykanych przeszkód. Dodatkowo nie robią tego przypadkowo, tylko w sposób uporządkowany, przenosząc na przykład obraz powierzchni z której zostały wyemitowane lub odbite. W fizyce klasycznej ani kwantowej, trudno znaleźć wytłumaczenie tego zjawiska. Natomiast geometria obiektowa pozwala je opisać. Zakłada ona istnienie wspólnego ośrodka "O". Trafiają do niego informacje o działaniu wszystkich obiektów. Nie jest on ograniczony czasoprzestrzenią. Ograniczeniu podlegają jedynie jego działania w czasoprzestrzeni konkretnego obiektu. To była najtrudniejsza część definicji geometrii obiektowej. Każdy obiekt posiada własne warunki brzegowe, ograniczające jego czasoprzestrzeń, są one określone działaniem jego możliwości "M". Obiekt istnieje dopóki są one zapewnione. Foton można opisać w geometrii obiektowej jako paczkę kwantów energii zgromadzonej w drganiach ośrodka "O", ograniczonych jego warunkami brzegowymi . Opisują to równania falowe jak i prawdopodobieństwo w mechanice kwantowej. Foton jest obiektem, typu energia. Posiada również własne możliwości "M", które zapewniają mu jego warunki brzegowe. Jednym z nich jest zachowanie prędkości światła, względem swojego położenia początkowego, w którym nastąpiła jego emisja. W geometrii obiektowej zastąpiona jest szerszym pojęciem , superpozycji . Wynikiem superpozycji obiektu foton jest nie tylko paczka energii poruszająca się z prędkością światła, ale również obiekt typu splątanie. Jest to obiekt który gromadzi informacje o działaniu możliwości "M", swojego obiektu foton, jak również i o miejscu skąd foton został wyemitowany, miejscu gdzie ma dotrzeć, jego kierunku ruchu, oraz informacje o położeniu i rodzaju innych obiektów w czasoprzestrzeni splątania . Miejsce gdzie ma dotrzeć foton w czasoprzestrzeni splątania nie jest określone z prawdopodobieństwem równym sto procent, ponieważ nie wszystkie stopnie swobody obiektów są splątane. Obiekt splątanie tworzy mapę splątanych obiektów, które znajdują się na drodze fotonu. Foton będzie musiał je ominąć, aby zachować swój kierunek ruchu w czasoprzestrzeni splątania. Obiekt splątanie fotonu, znając mapę splątania, „pomaga mu” utrzymać kierunek ruchu, poprzez emisję jego kwantów energii. W omijaniu obiektów typu materia, pomaga fotonowi również działanie odpychające, jakie występuje pomiędzy obiektami typu energia i typu materia. Obiekt splątanie fotonu wykorzystuje je, przy przejściu przez gęste skupiska obiektów typu materia. Jeśli na przykład struktura atomów w diamencie, będzie ułożona korzystnie do kierunku ruchu fotonu , to obiekt splątanie może wybrać mu drogę pomiędzy warstwami atomów węgla tak aby wykorzystując odpychanie ograniczyć emisję swoich kwantów. do utrzymania kierunku ruchu. Foton dzięki swojej właściwości odpychania od atomów diamentu, wykona mnóstwo zakrętów pomiędzy nimi. Z pomiarów wynika że traci na nie 58 procent swojej drogi. O tyle jest mniejsza mierzona prędkość światła w diamencie. Wróćmy do pojedynczego obiektu materia. Jeśli w czasoprzestrzeni splątania fotonu, pojawi się informacja że na jego drodze, znajduje się obiekt typu materia. Wraz ze zmniejszaniem się odległości do niego, narasta działanie odpychające. Emitowany jest kwant energii z obiektu foton, aby ominąć przeszkodę z odpowiedniej strony. Po ominięciu przeszkody, obiekt splątanie fotonu, ponownie powoduje emisję kwantu energii fotonu aby powrócić do poprzedniego kierunku ruchu w czasoprzestrzeni splątania . W przypadku bardzo masywnych obiektów które zakrzywiają czasoprzestrzeń swojego obiektu , obiekt splątanie wykorzystuje zjawisko soczewkowania grawitacyjnego . Możliwe jest wtedy ominięcie takiego obiektu typu materia bez emisji kwantów swojej energii. W obiekcie splątanie fotonu, działania jego możliwości "M" wykorzystują informacje, o splątanych obiektach, zgromadzone w ośrodku "O", wspólnym dla wszystkich obiektów. Splątanie fotonu przetwarza i udostępnia tylko informacje, potrzebne do działania możliwości "M" splątanych obiektów. Można by to działanie porównać do działania, fragmentu mózgu, który zarządza działaniem jakiegoś organu . Wracając do obiektu foton , jego możliwości "M" mają kilka właściwości; - odpychanie od obiektów typu materia. - emisji kwantów swojej energii, których ilość i kierunek zależy od działania możliwości "M" obiektu splątanie fotonu. - absorbcji niskoenergetycznych fotonów wyemitowanych przez inne fotony, podczas korekty ich kierunku. Emisja i absorbcja kwantów energii przez foton, może wyjaśnić, obserwowane zjawisko poszerzenia linii widmowych. Od strony fal dłuższych jest ono bardziej rozciągnięte niż od strony fal krótszych. Dodatkowo jest ono zależne od ciśnienia i temperatury. Świadczy to o gubieniu przez foton swojej energii na korekty kierunku ruchu konieczne do omijania cząstek materii. Poszerzenie linii widmowych w kierunku fal krótszych, jest skutkiem absorbcji mało energetyczne fotonów, jeśli znajdą się w sprzyjającym położeniu w czasoprzestrzeni splątania fotonu. Powoduje to zwiększenie energii fotonu. O tym że nie każde spotkanie z innym niskoenergetycznym fotonem , kończy się absorbcją świadczy niesymetryczne poszerzenie linii widmowych w kierunku fal dłuższych i krótszych. Następnym zjawiskiem w którym ujawnia się działania obiektu splątanie fotonu, jest przesunięcie widma ku czerwieni odległych galaktyk, nazywane redshift. Do określenia ich prędkości w układzie obserwatora przyjmuje się że cały redshift jest skutkiem efektu Dopplera. Efekt Dopplera określa tylko zmianę częstotliwości fal, będącej skutkiem przemieszczania się źródła w układzie obserwatora, natomiast nie uwzględnia on wpływu materii na ruch fotonów. Próżnia w kosmosie nie jest jednak idealna. Część energii fotonu jest tracona na pokonanie niedoskonałej próżni . Obserwowany redshift powinien być sumą dwóch efektów : Doplera określający prędkość względem obserwatora i działanie obiektu splątanie fotonu które zmniejsza energie fotonu podczas korekt jego kierunku ruchu. Korekty te są niezbędne aby foton mógł przebyć tak ogromną odległość. W najdoskonalszej znanej próżni korekta jego kierunku powinna wystąpić co maksymalnie 7 minut świetlnych. Do przebycia przez foton odległości na przykład siedmiu miliardów lat świetlnych, przy założeniu najdoskonalszej próżni na całej jego drodze, wyemituje on dwa procent swojej energii. Jest to znacząca cyfra i w realnych warunkach przestrzeni kosmicznej będzie wyższa. Przy założeniu że tylko połowa redshiftu fotonu jest spowodowana działaniem obiektu splątanie , czyli pokonywaniem niedoskonałej próżni , to pozostała połowa była by zasługą efektu Dopplera. Oznaczało by to że Wszechświat wcale się nie rozszerza. Połowa ze zmierzonych obiektów oddalała by się, natomiast pozostałe zmniejszały by swoją odległość. Wyłania się z tego obserwowany wszechświat w którym dzieją się procesy lokalne. Nie ma w nim uniwersalnej czasoprzestrzeni. Jest tylko uniwersalny ośrodek "O", którego działania są ograniczone warunkami brzegowymi obiektów, Obiekty złożone ze wspólnego ośrodka "O" lokalnie budują znany nam wszechświat. Rozszerza się on na wskutek ciągłej lokalnej superpozycji nowych obiektów. Wracając do fotonów czyli obiektów typu energia. W sprzyjających warunkach mogą one absorbować inne mało energetyczne fotony, wyemitowane w wyniku korekt kierunku ruchu . W miejscach o większej gęstości obiektów typu materia, powstaje ich więcej i rośnie prawdopodobieństwo że będą one zaabsorbowane. Tak się dzieje na przykład w powietrzu, blisko powierzchni Ziemi. Natomiast w przestrzeni kosmicznej gdzie jest niewiele materii, mało energetyczne fotony są emitowane rzadko , spada prawdopodobieństwo ich absorbcji przez inne fotony. W efekcie, fotony bardziej energetyczne ciągle tracą kwanty swojej energii na nieliczne korekty kierunku. Ich energia spada i rośnie mierzony redshift , Natomiast mało energetyczne fotony, nie będąc absorbowane tworzą mikrofalowe promieniowanie tła, wypełniające jednorodnie cały znany Wszechświat. Nocne niebo jest dzięki temu ciemne, ponieważ nasze oczy go nie rejestrują. Opis fotonów w geometrii obiektowej , pokazuje że nie są one tylko samotnymi paczkami energii ale towarzyszą im również obiekty typu splątanie. Zarządzają one ich ruchem i pośredniczą w przepływie informacji z uniwersalnego ośrodka "O". Pojawienie się w opisie fotonu obiektu splątanie , prowadzi do stwierdzenia . Jeśli światło przechodzi przez szybę to nie mogło być „Wielkiego Wybuchu”.













Każdy ma swój obiekt splątanie

Każdy ma swój obiekt splątanie. Geometria obiektowa wprowadza kilka pojęć, przy pomocy których opisuje obserwowaną rzeczywistość. 1. Ośrodek "O" Jest on zbiorem informacji o działaniu obiektów. Nie jest on ograniczony czasoprzestrzenią. Oznacza to że zgromadzone w nim informacje są dostępne jednocześnie dla wszystkich obiektów typu splątanie. 2. Obiekt Jest to czasoprzestrzeń ograniczona warunkami brzegowymi. Realizują się w niej działania ośrodka "O". Obiekt może się składać z innych splątanych obiektów. Obiekt posiada własne możliwości działania "M". 3. Możliwości "M" Określają one warunki brzegowe obiektu. Pozwalają wykonywać działania wewnątrz swojego obiektu jak również na zewnątrz na innych obiektach. Każda możliwość działania obiektu, posiada swoje stopnie swobody. 4. Splątanie Splątanie polega na ograniczeniu swobodnego działania niektórych stopni swobody możliwości "M" obiektu. Jest ono zarządzane przez obiekt splątanie. 5. Obiekt splątanie Jest to jeden z typów obiektów. W czasoprzestrzeni obiektu splątanie realizują się działania ośrodka "O". Wynikiem ich są instrukcje działania możliwości "M" splątanych obiektów . Do przybliżenia pojęcia splątanie posłużymy się przykładem obiektu złożonego z trzech obiektów: Ziemi jako planety, ciężkiej żelaznej kuli o wadze tysiąc kilogramów oraz człowieka który ją toczy. Nazwijmy go obiekt 3. W obiekcie 3 może być wykonywane działanie jego możliwości "M" polegające na przesunięciu kuli lub człowieka względem Ziemi. Działania takie mają trzy stopnie swobody: - na dół - do góry - na boki Jednak nie wszystkie stopnie swobody, są możliwe do wykonania dla obiektów składowych . Żaden z nich nie może przesunąć się na dół, ponieważ uniemożliwiają im to, ich twarde powierzchnie. Oznacza to że ten stopień swobody działania możliwości "M" obiektu 3 , jest splątany. Następnym splątaniem jest brak możliwości uniesienia się do góry z powodu grawitacji. Kula jest zbyt ciężka aby ją człowiek mógł unieść a człowiek też ma bardzo ograniczone możliwości. Może podskoczyć niezbyt wysoko. Trzeci stopień swobody , możliwość przemieszczaniu na boki, nie jest splątany w obiekcie 3. Człowiek może toczyć kulę w każdym kierunku, zależy to od jego decyzji. Obiekt 3 ma swój obiekt splątanie, który zarządza działaniem jego splątań. Obiekt splątanie gromadzi informacje o działaniu splątanych i nie splątanych działań obiektu 3. Gromadzone i przetwarzane, są one w ośrodku "O" ograniczonym jego czasoprzestrzenią. Czasoprzestrzeń definiujemy jako sumę przestrzeni zajmowanych przez obiekt 3 w kolejnych działaniach jego możliwości "M". Pojęcie ciągłego czasu do którego jesteśmy przyzwyczajeni , zostało zastąpione sekwencją działań obiektu 3. Nie są one ciągłe jak czas, tylko są skwantowane. Działania możliwości obiektu mają swój początek i koniec. Pomiędzy tymi zdarzeniami zawiera się czasoprzestrzeń obiektu 3 oraz jego obiektu splątanie. Końcem obiektu 3 może być działanie człowieka który postanowił zatrzymać rozpędzoną kulę i zastąpić jej drogę. Ciężka kula go przygniecie kończąc jego życie i tym samym życie obiektu 3 oraz obiektu splątanie. Pozostałe dwa obiekty, Ziemia, żelazna kula oraz to co pozostanie po człowieku staną się częścią innych splątań. Dotychczasowy ich obiekt splątanie ulegnie superpozycji do nowego obiektu typu energia lub materia. Jak to się dzieje? Obiekt można poprawnie badać, jeśli obserwator będzie się znajdował w jego wnętrzu. Jest to zupełnie nie intuicyjne, ponieważ jesteśmy przyzwyczajeni do umieszczania siebie jako obserwatora na zewnątrz badanego obiektu. Próbujemy go mierzyć i ważyć w swoich jednostkach, a nie w jednostkach badanego obiektu. Spróbujmy w dalszej lekturze, umieszczać siebie jako obserwatora wewnątrz obiektu. Geometria obiektowa zakłada powszechną obiektowość oraz istnienie jednego wspólnego, uniwersalnego dla wszystkich obiektów, ośrodka "O". Ma on trzy właściwości : - konsolidacji, którą obserwujemy w szczególnym przypadku jako grawitację. - przetwarzania informacji w obiektach typu splątanie. - superpozycji nowych obiektów. Czasoprzestrzeń pojawia się dopiero w obiekcie, po jego superpozycji. W superpozycji z ośrodka "O" powstaje obiekt typu splątanie, który splątując wolne stopnie swobody już istniejących obiektów, tworzy nowy obiekt typu energia lub materia lub inny. Otrzymuje on nowe możliwości "M" , działające zgodnie z instrukcją splątania. W zależności od działania ich możliwości "M", wyróżniamy kilka typów obiektow. Obiekty typu materia Obiekty typu energia Obiekty typu neutrino i inne jeszcze nie poznane. oraz Obiekty typu splątanie. Na czym polega splątanie w geometrii obiektowej? Obiekty posiadają swoje możliwości "M" , a one swoje stopnie swobody działania. Jeśli wszystkie stopnie swobody są splątane to możliwości obiektu działają zgodnie instrukcją splątania. Nie ma miejsca na przypadkowe działanie ani na udział w innych splątaniach. Jeśli część stopni swobody nie będzie splątana to pojawia się możliwość, że staną się one częścią innych splątań. Obiekt splątanie w swojej czasoprzestrzeni, ograniczonej jego warunkami brzegowymi, , gromadzi działania uniwersalnego ośrodka "O". Zgromadzone w ośrodku "O" informacje o działaniu wszystkich obiektów, są przetwarzane do postaci instrukcji konkretnego splątania. Poprzez obiekty typu splątanie, ośrodek "O" przekazuje instrukcje działania możliwości "M" wszystkim obiektom składającym się na obserwowaną rzeczywistość. Obiekt typu splątanie powstaje w wyniku superpozycji z ośrodka "O". W superpozycji otrzymuje on swoje możliwości "M", które określają warunki brzegowe i jego czasoprzestrzeń. Można by to porównać do uruchomienia nowego oprogramowania, którego zadaniem jest połączenie działań innych obiektów w celu uzyskania wspólnego działania. Czasoprzestrzeń obiektu w geometrii obiektowej należy rozumieć, jako sumę przestrzeni ograniczonej jego warunkami brzegowymi, powstałych na skutek kolejnych działań jego możliwości "M". Kolejność działań możliwości obiektu, określa upływ i kierunek czasu w jego czasoprzestrzeni . Można by ograniczyć opis obiektu do określenia kolejności działań, oraz stopni swobody działania jego możliwości "M". Jednak pojęcie czasoprzestrzeni i działanie w niej jest bardziej intuicyjne. Z upływem czasu lub z kolejnością działań możliwości obiektu, jest związane pytanie o jego początek i koniec. Obiekt, na przykład pies. Jego obiekt splątanie rodzi się w wyniku superpozycji z ośrodka "O", wraz z zapłodnieniem jaja. Pies wzrasta zgodnie instrukcją jego obiektu splątanie. Informacje o działaniu wszystkich jego komórek, organów oraz informacje rejestrowane przez jego zmysły, trafiają do ośrodka "O", ograniczonego czasoprzestrzenią jego obiektu splątanie. Tam są przetwarzane, korygując splątanie. Ilość zgromadzonych informacji ciągle rośnie, na skutek aktywności psa. Dzieje się tak dopuki, nie zostaną wykonane wszystkie instrukcje splątania lub inny obiekt naruszy jego warunki brzegowe, uniemożliwiając splątanie. Możliwości obiektu splątanie psa przestają działać. Warunki brzegowe nie mogą już być zachowane. Nie mogą zrównoważyć działania konsolidacji ośrodka "O" . Rozpoczyna się superpozycja nowego obiektu splątanie . Według jego nowych instrukcji splątania , w ośrodku "O" poddanym oddziaływaniu konsolidacji w kurczącej się czasoprzestrzeni, zachodzi przemiana fazowa do nowego obiektu typu energia lub materia lub inny. Nowy obiekt otrzymuje możliwości "M" zgodne z instrukcją splątania. Wracając do przykładu psa. Po zakończeniu życia , jego obiekt splątanie, po superpozycji , staje się częścią nowych splątań jako obiekt typu energia lub materia. Może to być foton lub atom lub ziarno piasku. Natomiast materialne pozostałości psa stają się częścią innych splątań. Obiekty typu splątanie gromadzą w ośrodku "O" informacje, o działaniu możliwości "M" każdego ze splątanych obiektów , jego typie i położeniu w czasoprzestrzeni splątania. Czasoprzestrzeń splątania jest sumą czasoprzestrzeni splątanych obiektów. Możliwości "M" obiektu splątanie , tworzą mapę splątania i udostępniają ją splątanym obiektom. Dzięki niej splątane obiekty znają swoje wzajemne położenie w czasoprzestrzeni obiektu splątanie. Znają również działanie możliwości "M" splątanych obiektów. Jak powstaje mapa splątania? Opiszemy to na przekładzie trzech obiektów składowych „A” , „B” i „C” i nowego obiektu „splątanie”. Dla tych obiektów, splątanie będzie polegało na przekazywaniu informacji o ich wzajemnym położeniu w czasoprzestrzeni nowego obiektu "splątanie". Przykładowy obiekt „B” znajduje się pomiędzy obiektem „A” i obiektem „C” i jest na tyle duży że przesłania obiektom „A’ i „C” widok na siebie nawzajem. Obiekt „B” widzi obiekt „A” oraz „C” i przekazuje do wspólnego ośrodka „O” informacje o ich położeniu w swojej czasoprzestrzeni. Obiekty „A” i „C” widzą tylko obiekt „B”, i również przekazują do wspólnego ośrodka „O” informacje o położeniu obiektu „B” w swoich czasoprzestrzeniach. Do ośrodka „O” trafiają informacje o położeniu obiektów składowych „A” , „B” i „C” oraz nowego obiektu „splątanie” w czasoprzestrzeniach każdego z nich. Możliwości „M” nowego obiektu „splątanie”, umożliwiają odczytanie informacji zgromadzonej o obiektach składowych w ośrodku „O”, oraz przekazują im informacji o położeniu każdego z nich w wspólnej czasoprzestrzeni splątania. Znając wzajemne położenia pozostałych splatanych obiektów mogą one wykonywać skorelowane działania, nie widząc się nawzajem. Ponieważ wszystko odbywa się w czasoprzestrzeniach , możliwe jest także wykorzystanie informacji wcześniej przez nie przekazanych do ośrodka „O”. Obiekt splątanie tworzy mapę położenia i działania obiektów A, B i C w swojej czasoprzestrzeni. Może on również przetwarzać informacje o nich i wpływać na splątane stopnie swobody obiektów. Realizuje się w ten sposób właściwość ośrodka "O" , przetwarzania informacji w czasoprzestrzeniach obiektów typu splątanie. Działania obiektów splątanie obserwujemy w różnej skali. Obiekty takie jak foton przebywają odległości liczone w miliardach lat świetlnych. Bez pomocy ich obiektu splątanie nie było by to możliwe. Ponieważ poruszając się w przypadkowym prostoliniowym kierunku zostały by rozproszone. Widzielibyśmy wszystko jak w gęstej mgle. Działanie obiektów splątanie obserwujemy również w makroskali. W obiekcie takim jak stado, na przykład ptaków , widoczne jest działanie obiektu splątanie. Ptaki w stadzie znają swoje wzajemne położenie w czasoprzestrzeni splątania stada. Wiedzą również co się dzieje z całym stadem i mogą zsynchronizować swoje działania z zamierzeniami całego stada. Swoimi zmysłami ptaki nie są w stanie zarejestrować co robią i gdzie są wszystkie ptaki w całym stadzie , ponieważ sąsiednie ptaki zasłaniają im widok. Staje się to możliwe w wyniku działania obiektu splątanie stada. Obiekt typu splątanie zapewnia również działanie komórek w organizmach żywych. Dzięki splątaniu ich stopni swobody mogą one powtarzalnie działać w każdym następnym pokoleniu. Stają się częścią większych splątań obejmujących cały organizm. Wytwarzane są obiekty splątanie tworzące nowe rodzaje komórek i połączeń pomiędzy nimi aby sprawniej zarządzać całym organizmem. Niesplątane stopnie swobody poszczególnych obiektów dążą do lokalnego działania. Działanie to zapewnia rozwój, dostarczając do ośrodka "O" informacje o nowych działaniach możliwości "M" obiektów. Splątania stopni swobody organizmów, nie jest takie samo. Ewolucja gatunków o bardziej splątanych możliwościach osiągnęła doskonałość i wydaje się nie postępować dalej. Gatunki w których stopień splątania możliwości działania na przykład ich mózgów, jest mniejszy, rozwijają swoje możliwości działania poprzez kreowanie rzeczywistości. Informacja o nowym sposobie kreowania rzeczywistości trafia do ośrodka "O" a stamtąd poprzez obiekt splątanie gatunku , jest dostępna innym obiektom tego gatunku. Dobrym przykładem takiego gatunku jest człowiek. Poprzez większą od innych, ilość wolnych stopni swobody działania mózgu, zwiększyły się możliwości kreowania rzeczywistości, ludzie wypracowali bardziej precyzyjne sposoby komunikacji. Mózg też wykorzystuje obiekt splątanie do zbierania i przechowywania informacji. Do tej pory nie znaleziono w mózgu struktury w której jest przechowywana pamięć długotrwała o wydarzeniach z całego życia organizmu. Ilość danych rejestrowanych przez zmysły organizmu w każdej chwili życia jest ogromna. Natomiast mózg z tego co dotychczas wiadomo, jest ukierunkowany na bieżące ich przetwarzanie i precyzyjne sterowanie swoim organizmem. Zebrane dane są gromadzone i przetwarzane w ośrodku "O" ograniczonym czasoprzestrzenią jego splątania . Możliwości "M" obiektu splątanie organizmu, udostępniają je kiedy są potrzebne. Poprzez działanie obiektów typu splątanie realizuje się w geometrii obiektowej jej nieprzemienność . Superpozycja w wyniku której powstaje obiekt splątanie , określa działanie jego możliwości "M". One z kolei splątują część stopni swobody obiektów. Splątane obiekty zaczynają wspólnie współdziałać , zarządzane działaniem możliwości "M" obiektu splątanie. Suma ich wspólnych możliwości staje się większą niż suma ich składowych. Przejawia się w tym nieprzemienność geometrii obiektowej. Nieprzemienność jest powszechnym zjawiskiem w otaczającej nas rzeczywistości, jeśli tylko zaczniemy ją badać jako zbiór obiektów. Nie była by ona możliwa bez obiektów typu splątanie. Na przykład obiekty liście i obiekt pień drzewa razem mają większe możliwości niż badane osobno. Wiąże się to z czasem życia obiektu. Dla przykładu dla drzewa będzie to czas od zapylenia nasionka z którego zacznie ono rosnąć do czasu kiedy aż przestaną krążyć w nim soki. Czas ten mierzony czasem uniwersalnym obserwatora , jest różny dla różnych obiektów. W geometrii obiektowej nie ma pojęcia czasu uniwersalnego a właściwie nie ma pojęcia czasu. Upływ czasu który doświadczamy jest skutkiem następstwa zdarzeń w obserwowanym obiekcie. Zdarzenia są następstwem działania możliwości "M" obiektu. Więc pojęcie czasu w obiekcie jest zastąpione działaniem jego możliwości "M". Jest to szersza definicja pojęcia czasu. Jednocześnie ułatwia ona badanie rzeczywistości jako zbioru obiektów. Wróćmy teraz do obiektu typu splątanie. Po wykonaniu działań, do wykonania których on powstał, jego warunki brzegowe nie są już zachowane. Nie mogą zrównoważyć działania konsolidacji ośrodka "O" . Rozpoczyna się superpozycja nowego obiektu splątanie . Według jego nowych instrukcji splątania , w ośrodku "O" poddanym oddziaływaniu konsolidacji w kurczącej się czasoprzestrzeni, zachodzi przemiana fazowa do nowego obiektu typu energia lub materia lub innego. Nowy obiekt otrzymuje możliwości "M" zgodne z instrukcją splątania. Jest to początek nowej superpozycji. W wyniku jej powstaje, nowy obiekt splątanie oraz nowy obiekt typu energia lub materia lub inny o jeszcze nie poznanych właściwościach . Natomiast splątane dotychczas obiekty stają się częścią innego splątania. Działanie konsolidacji ośrodka "O" powoduje że z jednego obiektu typu materia, następuje lokalne powiększenie ilości obiektów które mogą być splątane . W trakcie następnych superpozycji ośrodek "O" może nadawać kolejnym obiektom splątanie możliwości "M" które będą sprzyjały rozwojowi splątania w dobrym kierunku. Pojęcie dobrego kierunku można rozumieć jako takie które się już sprawdziły w innym podobnym splątaniu i zapewniły stabilny rozwój w skali lokalnej jak i całego ośrodka "O". Nasuwa się porównanie z ewolucją , w której splątania organizmów żywych mogą otrzymać nowe możliwości nie spotykane dotychczas w ich gatunku. Mogą to być nowy rodzaj wzroku , słuchu lub korzystna zmiana sposobu działania narządów , lepsze ich dostosowanie do środowiska. Odbywa się to w miarę możliwości na bieżąco lub w następnym pokoleniu w którym modyfikacja organu, okazała się konieczna. Po zmianie , jest okres działania zmienionych możliwości, w otoczeniu innych obiektów. Okazuje się wtedy czy kierunek zmiany jest dobry. Można to nazwać doborem naturalnym. Ponieważ ośrodek "O" nie jest ograniczony czasoprzestrzenią mogą się pojawić nowe możliwości splątania żywego organizmu, niewystępujące lokalnie a nawet występujące tylko w przeszłości. Ośrodek "O" tworząc w superpozycji nowe splątanie może mu nadać niespotykane dotychczas możliwości aby sprawdzić czy są dobre. Otwiera to praktycznie nieograniczone możliwości, kreowania przez ośrodek "O" nowych obiektów poprzez superpozycję ich nowych obiektów typu splątanie. Pojawiło się pojęcie dobry kierunek. Dobry kierunek , jest kryterium oceny nowych splątań. Dobry kierunek należy rozpatrywać z perspektywy ośrodka "O". Jest on wspólny dla wszystkich obiektów, więc dobry kierunek powinien być również taki dla wszystkich obiektów. Wyłania się tu pojęcie wspólnego dobra. Jednak nie wszystkie stopnie swobody obiektów są splątane. Niesplątane stopnie swobody możliwości "M" obiektów, umożliwiają im tworzenie nowych splątań, umożliwiających podejmowanie własnych działań. Nie zawsze bywają one dobre, również dla innych obiektów. Kreuje to nowe zdarzenia na które ośrodek "O" może odpowiedzieć nowymi splątaniami. Powoduje to ciągły rozwój dotychczasowych i powstawanie nowych coraz bardziej złożonych obiektów. Rozwuj nowych typów obiektów nie jest równomierny. Tam gdzie niesplątane stopnie swobody kreują więcej nowych stanów obiektów , tam szybciej następuje różnicowanie ich obiektów typu splątanie . Powstają na przykład nowe gatunki organizmów żywych lub nowe inteligentne algorytmy. Osiągnięty poziom możliwości obiektów może umożliwić kreowanie obiektów o zupełnie odmiennych możliwościach, pożądanych przez nie. Dobrym przykładem jest kreowanie przez ludzi nowego rodzaju obiektów informatycznych. Ośrodek "O" w odpowiedzi na nowe potrzeby obiektów ludzie, kreuje nowe splątania umożliwiające coraz bardziej zaawansowane przetwarzanie informacji. Jeśli ten kierunek, okaże się dobrym kierunkiem rozwoju ośrodka "O" to może oznaczać powstanie nowej rzeczywistości. Nie oznacza to porzucenia dotychczasowych form energii i materii. Ponieważ osiągnęły optymalne możliwości, będą nadal dostarczały ośrodkowi "O" poprzez ich splątania , materiału do kreowania nowej rzeczywistości. Za pośrednictwem obiektów typu splątanie, ośrodek „O” zarządza wszystkimi obiektami . Każdy obiekt , energia, materia lub innego typu ma swój obiekt splątanie. Natomiast obiekt typu splątanie może istnieć samodzielnie. Przykładem takiego obiektu może być słowo. Posiada ono swoje warunki brzegowe ograniczające jego czasoprzestrzeń. Tak samo jak inne obiekty , po zakończeniu swojego czasu, ulegają superpozycji do nowego obiektu typu energia lub materia. Może dać ono początek nowej lokalnej rzeczywistości. Obiekty typu splątanie umożliwiają ośrodkowi "O", kreowanie nowych lokalnych rzeczywistości oraz zarządzanie Świtem, zbudowanym z niego samego.