Skąd się bierze energia w geometrii obiektowej ?

Odpowiedzią na to pytanie, jest właściwość konsolidacji energii zgromadzonej w działaniach możliwości „M”, ośrodka „O”, w czasoprzestrzeni, ograniczonej warunkami brzegowymi obiektu. Właściwości, konsolidacji i superpozycji wyjaśniają w prosty sposób, wiele zjawisk fizycznych.

W geometrii obiektowej przyjęto następujące założenia i definicje: 

1. Obiekt jest czasoprzestrzenią ograniczoną warunkami brzegowymi.
2. Istnieje wspólny dla wszystkich obiektów ośrodek „O”.
3. Ośrodek „O” jest nieograniczonym czasoprzestrzenią zbiorem informacji o działaniu możliwości „M” wszystkich obiektów. 4. Działania ośrodka „O” w czasoprzestrzeni obiektu, przemieszczają się z prędkością światła.
5. Działania ośrodka „O” ograniczone warunkami brzegowymi obiektu, mają właściwość konsolidacji i superpozycji.
6. Konsolidacja jest źródłem energii dla działań możliwości „M” obiektów.
7. Superpozycja określa nowe obiekty poprzez, przekazanie im instrukcji działania ich możliwości „M” oraz energii z obiektu typu splątanie.
8. Działanie możliwości „M” obiektu, jest określane poprzez: instrukcje i energię przekazaną mu w superpozycji z obiektu typu splątanie, energię zgromadzoną w nim, w wyniku działania konsolidacji, energie otrzymaną w wyniku oddziaływania z innymi obiektami.
9. Obiekt typu splątanie, gromadzi informacje o działaniu splątanych możliwości „M” obiektów.
10. Splątanie ogranicza działanie możliwości „M” obiektu, zgodnie z instrukcją splątania.

Przyjmując powyższe założenia, określimy sposoby magazynowania i przekazywania energii w obiektach oraz pomiędzy nimi.
Energia jest ciągle dostarczana przez działanie konsolidacji i gromadzona w działaniach możliwości „M” obiektów. Oddziaływanie konsolidacji jest proporcjonalne do ilości energii zgromadzonej w tych działaniach. Doświadczamy jej jako działania grawitacji. W działaniach możliwości „M” obiektu, może być zgromadzona różna ilość energii. Obiektem o najmniejszej energii jest jeden kwant.  Jego warunki brzegowe ograniczają ośrodek „O”, o średnicy trzystu tysięcy kilometrów , w naszej skali. Wynika to z wzoru E = h razy c podzielone przez długość fali ograniczonej warunkami brzegowymi obiektu. h jest stałą Planka i równe jest energii jednego kwantu , a c jest prędkością światła.
Ze wzrostem zgromadzonej w obiekcie energii, zmniejsza się długość fali ograniczonej jego warunkami brzegowymi.  Jeśli ten sam obiekt zgromadzi energię na przykład jednego neutronu, 2,27 razy 10 do potęgi dwudziestej trzeciej kwantów energii, to zmniejszy się on do rozmiaru jądra atomu, 1 razy 10 do potęgi minus piętnastej metra. Oddziaływanie konsolidacji w tak małym obiekcie jest znacznie większe niż w obiekcie jeden kwant energii. 
Objawia się ono jako oddziaływanie silne wewnątrz jądra atomu.

Załóżmy że chcemy rozdzielić neutron na dwa równe obiekty i odsunąć od siebie na odległość 10 do potęgi minus pięćdziesiątej piątej metra. Energia potencjalna będąca skutkiem ich wzajemnego przyciągania grawitacyjnego będzie porównywalna z energią w nich zgromadzoną.
Ciągły wzrost energii będący skutkiem działania konsolidacji , doprowadził by do zapadnięcia się obiektu w zerową osobliwość. Geometria obiektowa nie dopuszcza zerowych ani nieskończonych osobliwości. Takie osobliwości nie posiadają warunków brzegowych. Nie spełniają definicji obiektu.

Obiekt utrzyma stabilne warunki brzegowe, jeśli będzie miał możliwość przekazywania do innych obiektów, nadmiaru energii gromadzonej w wyniku działania konsolidacji.
Przykładem stabilnego obiektu jest obiekt typu atom. 
Składa się on z: obiektu typu proton, który jest jego jądrem , obiektu typu elektron, obiektu typu pole elektryczne, oraz jego obiektu typu splątanie.
Energia dostarczana przez właściwość konsolidacji, gromadzi się głównie w jądrze atomu.  Zgromadzona energia dyskretnie zmienia , działania jego możliwości „M”. Pomiędzy kolejnymi poziomami energetycznymi, energia gromadzi się w jego obiekcie typu splątanie. Wróćmy do przykładowego obiektu typu neutron, jeśli działanie konsolidacji zgromadzi w nim energię 939 Megaelektronowoltów, to w czasie około piętnastu minut, działania jego możliwości „M” , ulegną zmianie. Wynikiem których będzie: superpozycja obiektu typu proton z powierzchnią naładowaną dodatnio, superpozycja nowego obiektu typu elektron, superpozycja nowego obiektu typu antyneutrino elektronowe.
W obiekcie typu proton, osiągnięty zostaje stan równowagi, pomiędzy wytwarzaną energią przez konsolidację a jej rozpraszaniem, przez dodatni ładunek na powierzchni protonu. Zużywa on energie na przeciwdziałanie zapadnięciu się, w wyniku działania konsolidacji.  W sprzyjających warunkach może powstać również stabilny obiekt, typu atom wodoru. Składa się on z jądra, którym jest obiekt typu proton oraz powłoki elektronowej, złożonej z obiektu typu elektron , obiektu typu pole elektryczne oraz obiektu typu splątanie. Pomiędzy dodatnio naładowanym jądrem a ujemnie naładowanymi elektronami, w wyniku superpozycji powstaje nowy obiekt typu pole elektryczne. Działanie jego możliwości „M” zmienia się w sposób dyskretny w zależności od ilości zgromadzonej w nim energii oraz w obiekcie typu splątanie atomu.
Zmianie pomiędzy dyskretnymi poziomami energii, obiektu typu pole elektryczne, towarzyszy superpozycja - emisja lub absorbcja obiektu typu pole elektromagnetyczne, nazywanego również obiektem typu foton.
Obiekt pole elektryczne, umożliwia również, przepływ energii z dodatnio naładowanego jądra do ujemnie naładowanych elektronów, będącej skutkiem oddziaływania przyciągającego pomiędzy ładunkami o przeciwnych znakach. Obiekty typu elektron mogą łączyć się w większe obiekty, dzięki działaniu konsolidacji. Konsolidacja staje się wtedy oddziaływaniem słabym.  Łączy ono atomy w większe obiekty takie jak związki chemiczne i kryształy.
  Obiekty typu elektron, mogą również przekazywać energię, jeśli będą splątane z obiektem typu pole elektryczne. W wyniku takiego splątania, na brzegach chmury elektronów, pojawiają się ładunki, dodatni i ujemny. Pomiędzy nimi może być przekazana energia z prędkością światła. Przykładem takiego przepływu energii jest prąd elektryczny.  Jeśli do obiektu elektron, trafi dużo energii, zacznie on zacieśniać swoje warunki brzegowe, oddalając je od jądra atomu aż do całkowitego jego odsłonięcia.  Zachodzi wtedy zjawisko jonizacji. Jeśli obiekt typu elektron nie jest splątany z obiektem typu pole elektryczne, które dostarcza mu energii.  Obiekt elektron zużywa swoją energię, na działanie odpychające ładunku ujemnego, dopóki jego warunki brzegowe są w stanie je utrzymać. Ulega wtedy superpozycji do nowego obiektu typu neutrino.  Obiekt neutrino nie posiada ładunku elektrycznego.  Pozostała w nim energia rozszerza jego warunki brzegowe. Staje się on znacznie większy w porównaniu do jądra atomu.  Może dzięki temu poruszać się pomiędzy jądrami atomów, bez tworzenia splątań, czyli bez oddziaływania. Obiekt typu neutrino nie posiada na swojej powierzchni ładunku elektrycznego. Wzrastająca energia w wyniku działania konsolidacji, powoduje jego zapadanie się.  Po osiągnięciu energii obiektu typu neutron , ulega on superpozycji w wyniku której powstają obiekty typu: proton, elektron i antyneutrino, tworząc nowy atom wodoru.
W dużym obiekcie takim jak gwiazda, w warunkach dużego ciśnienia i wysokiej temperatury, jądra atomów wodoru ulegną jonizacji , tracąc elektrony, pozostają obiektami typu proton. Do działania konsolidacji w ich wnętrzu dodaje się konsolidacja sąsiednich obiektów. Protony w takich warunkach szybciej przybierają na wadze. Pozbawione elektronów, nie będą miały możliwości rozproszenia energii, wytwarzanej przez działania konsolidacji. Zwiększająca się energia , zmienia działania ich możliwości „M”. Zmieniając je w jądra deuteru, trytu, helu oraz obiekty typu elektron, neutron, neutrina i fotony.  Część energii zwiększy energie kinetyczną jąder, zwiększając ich temperaturę. Jeśli energia kinetyczna będzie wystarczająca do pokonania bariery potencjału dodatnio naładowanych jąder, będą się one mogły połączyć w większe jądro tworząc wspólny obiekt typu proton o dodatnio naładowanej powierzchni. Powstanie jądro w procesie fuzji termojądrowej, która jeszcze bardziej przyśpieszy tworzenie coraz cięższych jąder.
  W wyniku gromadzenia coraz większej energii w jądrze, na jego powierzchni zwiększa się zgromadzony ładunek dodatni. Dzieje się tak dopóki, wytwarzana przez niego siła nie będzie większa od konsolidacji. Wtedy jądro zostanie podzielone na fragmenty o mniejszej energii i większej powierzchni.
Zjawisko to może być wspólne dla jąder atomów jak i wybuchów gwiazd supernowych.
Dzięki konsolidacji, obiekty różnych typów , mogą się łączyć, tworząc nowe obiekty, jeśli ich warunki brzegowe im na to pozwolą.
Natomiast wytwarzane na powierzchniach obiektów ładunki elektryczne, przeciwdziałają zapadaniu się ich do zerowych osobliwości. Zużywają na to działanie część energii wytworzonej przez konsolidacje.
Opisane powyżej magazynowanie i przekazywanie energii wytwarzanej w wyniku działania konsolidacji w obiektach oraz pomiędzy nimi, wyjaśnia wiele zjawisk na podstawie założeń geometrii obiektowej.    





Czym jest masa ?
O tym jak geometria obiektowa opisuje: masę bezwładną, masę grawitacyjną, przejścia tunelowe i czarne dziury.

Dotychczas w fizyce nie jest wiadome , dlaczego obiekty mają masę?. Doświadczamy jej, na co dzień, jako działanie bezwładności oraz grawitacji. Możemy ją badać, jeśli na obiekt działa jakaś siła. Działająca siła dostarcza do obiektu energię. Doświadczenie masy i związane z nim przepływy energii pomiędzy obiektami, opiszemy przy pomocy następujących założeń geometrii obiektowej: Istnieje wspólny dla wszystkich obiektów ośrodek, „O”. Jest on zbiorem informacji o ich działaniu i nie jest ograniczony czasoprzestrzenią. Jego właściwościami są: Superpozycja, w której nowe obiekty otrzymują swoje możliwości działania „M”. Określają one ich warunki brzegowe i ich czasoprzestrzenie. Konsolidacja, jest stałym źródłem energii do działań ośrodka „O”, w czasoprzestrzeniach obiektów. Fizyka opisuje obiekty dwóch typów: masa i energia. Geometria obiektowa wprowadza trzeci typ, obiekty typu splątanie. Jego czasoprzestrzeni umożliwia, działania ośrodka „O”, oraz przepływ informacji pomiędzy nim a splątanymi obiektami. Doświadczenie masy bezwładnej, opiszemy na przykładzie: pasażera autobusu oraz kropli wody. Jeśli do autobusu wsiądzie pasażer, to tworzy z nim obiekt splątanie, "pasażer w autobusie". Autobus z pasażerem jedzie dalej, pokonując zakręty, hamując i przyśpieszając. Za każdym razem, pasażer odczuwa że działa na niego jakaś siła. Autobus działa na pasażera siłą bezwładności, aby utrzymać go w wspólnym obiekcie splątanie, czyli w swoim wnętrzu. Pasażer mu w tym pomaga, trzymając czego się da. W splątanym obiekcie "pasażer w autobusie", cały czas działają siły. Działające siły są źródłem energii. Przepływa ona pomiędzy autobusem i pasażerem, przez cały czas podróży, utrzymując ich obiekt splątanie. W geometrii obiektowej nazwiemy to zachowaniem warunków brzegowych ich obiektu splątanie. Natomiast ich działania, mające na celu utrzymanie pasażera wewnątrz autobusu przez cały czas podróży, nazywamy działaniem możliwości "M" obiektu splątanie "pasażer w autobusie". Do ich obiektu splątanie, na każdym zakręcie dostarczana jest energia na skutek działania jego możliwości "M" , kosztem energii ze spalonego paliwa przez silnik autobusu. Po zakończeniu podróży pasażer i autobus , rozdzielają się. Energia zgromadzona wewnątrz pasażera i autobusu pozostaje niezmieniona. Natomiast zostało spalone paliwo. Energia z jego spalenia przepłynęła do obiektu splątanie "autobus w drodze" oraz do obiektu splątanie "pasażer w autobusie". W czasie podróży w obiekcie splątanie "pasażer w autobusie" oprócz energii, gromadziły się też informacje o działaniu jego możliwości "M". Informacje te zwiększają, ilość ośrodka "O" w czasoprzestrzeni obiektu splątanie. Kiedy pasażer opuścił autobus, przestają działać możliwości "M" obiektu splątanie, utrzymujące warunki brzegowe i określające jego czasoprzestrzeń. W obiekcie pozbawionym warunków brzegowych działa nadal konsolidacja ośrodka "O". Obiekt splątanie zapadł by się do zerowej osobliwości gdyby nie następna właściwość ośrodka "O", jaką jest superpozycja. W wyniku jej powstaje nowy obiekt typu materia , energia lub splątanie o nowych możliwościach "M" zapewniających mu stabilne warunki brzegowe. Oznaczało by to że w wyniku podróży pasażera w autobusie, powstaje nowy obiekt w którym zgromadzona jest energia oraz informacje, z poprzedniego obiektu splątanie "pasażer w autobusie". Pozostaje on na przystanku autobusowym, w postaci nowego obiektu: typu energia, materia lub splątanie, powstałego w wyniku superpozycji z ich obiektu splątanie "pasażer w autobusie". Doświadczenie masy bezwładnej jest wynikiem przepływu energii pomiędzy splątanymi obiektami. Podobnie jest w kropli wody. Kropla, jest obiektem który składa się z cząsteczek wody, będącymi również obiektami tylko mniejszymi. Wzajemne ich odziaływanie, oraz oddziaływania na nią innych obiektów , określają jej rozmiar i kształt. Odziaływania te nazywamy działaniem możliwości „M” obiektu "kropla wody". Określają one jej warunki brzegowe, czyli przestrzeń w której działają. Zmienia się ona na skutek, ich działania oraz działania innych splątanych obiektów, Sumę przestrzeni , ograniczanych warunkami brzegowymi, przez cały czas jej życia, nazywamy, czasoprzestrzenią obiektu kropla wody. Jeśli na kroplę działa jakaś siła lub dostarczane jest do niej energia na przykład ciepło, to wzrasta jej energia zgromadzona w działaniach jej możliwości "M". Jeśli energii będzie ubywać, to obiekt kropla, przejdzie przemianę fazową i zostanie kryształem lodu. Jeśli energii będzie przybywać, obiekt kropla wody przejdzie następną przemianę fazową i stanie się parą wodną. Dalsze dostarczanie energii do cząsteczek wody spowoduje ich rozpad a następnie przejście w stan wysokoenergetycznej plazmy. Ten przykład pokazuje, jak cały czas ten sam ośrodek "O" , w zależności od energii zgromadzonej w swoich działaniach, zmienia możliwości "M" , obiektu kropla wody. Dostarczona niewielka energia, gromadzona jest w oddziaływaniach pomiędzy cząsteczkami wody. Działania jej możemy doświadczyć, jako jej bezwładności, lub w przemianach fazowych. Większa energia gromadzi się w wiązaniach, pomiędzy atomami tworzącymi cząsteczkę wody. Ilustruje ją gwałtowne spalania wodoru w silnikach rakietowych. Jeszcze większa energia zmienia oddziaływania silne, wewnątrz atomów. Tutaj już mamy fuzję termojądrową. W różnorodnych działaniach możliwości "M", wspólnego ośrodka "O" ograniczonego warunkami brzegowymi obiektu "kropla wody", gromadzi się bardzo dużo energii. Można ją obliczyć z wzoru E = m c kwadrat oraz wzoru E = h razy c, podzielone przez długość fali ograniczonej warunkami brzegowymi obiektu.. Z drugiego wzoru wynika że długość fali a co za tym idzie, czasoprzestrzeń ograniczona warunkami brzegowymi obiektu, maleje odwrotnie proporcjonalnie do energii zgromadzonej w działaniach ośrodka „O”. Węzły fali opisującej te działania są osadzone w jego warunkach brzegowych. W przestrzeni obiektów typu energia, posiadających spin całkowity mieści się fala z trzema węzłami. Obiekty typu energia poruszają się z prędkością światła, wzbudzając lokalnie działania ośrodka "O" w czasoprzestrzeni swojego splątania. Natomiast w obiektach typu masa, posiadających spin połówkowy mieści się połowa fali z dwoma węzłami. Obiekt taki przypomina falę stojącą. Do przemieszczenia lub zmiany prędkości potrzebny jest przepływ energii pomiędzy splątanymi obiektami. Przepływów energii pomiędzy obiektami typu materia, doświadczamy jako działanie ich masy bezwładnej. Możemy ją określić, jeśli oddziaływające na siebie obiekty są splątane. Następuje wtedy przepływ energii pomiędzy nimi poprzez ich obiekt splątanie. Na tej podstawie można określić masę odziaływujących obiektów. Trudno nam, określić jak ciężki jest kamień, dopóki go nie podniesiemy, czyli nie będziemy z nim splątani, biorąc go do ręki. W geometrii obiektowej nie ma jednego wspólnego dla wszystkich, układu odniesienia. Wszystkie wzajemne działania obiektów można opisywać tylko w czasoprzestrzeni ich splątania. Pojęcie masy bezwładnej występuje wtedy gdy przepływ energii jest spowodowany wzajemnym oddziaływaniem splątanych obiektów. Do opisu siły grawitacji w geometrii obiektowej, wyobraźmy sobie doświadczenie myślowe. Jak wielka będzie w metrach, przestrzeń obiektu zawierającego jeden kwant energii. Dla energii równej, stałej Planka h, czyli równej jednemu kwantowi energii, obiekt będzie miał średnicę trzystu milionów metrów. Jeśli obiekt zgromadzi 10 do 23-ciej kwantów energii, to zmniejszy się on do rozmiarów protonu. Jednak w działaniach możliwości „M” obiektu, pozostaje uwięziony ośrodek „O” który został ograniczony czasoprzestrzenią w wyniku jego superpozycji. Ośrodek „O” ma właściwość konsolidacji. Jest ona stałą siłą, będącą źródłem energii gromadzonej w działaniach ośrodka „O” czasoprzestrzeni obiektu. Jeśli mamy kilka splątanych obiektów o początkowej energii jednego kwantu. wypełniających czasoprzestrzeń ich obiektu splątanie. To ze wzrostem energii splątanych obiektów , zajmowane przez nie przestrzenie maleją, proporcjonalnie do ich długości fali. Dostarczanie energii do splątanych obiektów , powoduje wzrost gęstości w ich obiekcie splątanie. To z kolei powoduje sumowanie się sił będących skutkiem konsolidacji ośrodka „O”. Obserwujemy ją w makroskali jako działanie siły grawitacji. Dostarczana przez nią energia, ma to samo źródło, co energia zgromadzona w działaniach ośrodka „O”, w czasoprzestrzeniach obiektów. Różne ich właściwości , zależne są od możliwości „M” nadanych im w superpozycji oraz ilości zgromadzonej energii w działaniach ośrodka „O”. W geometrii obiektowej, pojęcie masy, powszechnie używane do opisu wielu zjawisk, , określa ilość energii zgromadzonej w działaniach możliwości "M", ośrodka "O", obiektu. Dostarczana energia, do obiektu typu materia , zwiększa jego możliwości działania, jak również działania możliwości "M" jego obiektu splątanie. Obiekt splątanie może w wyniku superpozycji utworzyć, nowy obiekt typu materia lub energia , przekazując do nich zgromadzoną energię . Tłumaczyło by to efekt przejścia tunelowego przez barierę potencjału, dla dużych obiektów, większych od ich długości fali. Jeżeli działania obiektu splątanie będą wymagały przejścia obiektu materia na drugą stronę bariery potencjału, to energia w nim zgromadzona, przechodzi do obiektu splątanie i po drugiej stronie bariery w wyniku superpozycji powstaje nowy obiekt typu energia lub materia . Wracając do opisu doświadczenie masy grawitacyjnej. Jest skutkiem działania podstawowej właściwości ośrodka "O", jaką jest konsolidacja. Zależy ona od ilości energii zgromadzonej w działaniach ośrodka "O" i od wielkości obiektu splątanie. Konsolidacja, a w przypadku obiektów typu materia, siła grawitacji, jest ciągłym źródłem energii. Gromadzi się ona w obiektach typu splątanie. Stamtąd może być przekazana, poprzez superpozycję do nowych typów obiektów, lub zmienić działanie możliwości „M” splątanych obiektów, tak jak dla masy bezwładnej. W środku Ziemi gdzie siły grawitacji się znoszą, jednak dostarczanie energii nie ustaje. Nadal na każdy obiekt, działa grawitacja pochodząca od pozostałych obiektów i jest ona źródłem energii dla ich wspólnego obiektu splątanie "Ziemia". Energia ta nie mogąc szybko wypromieniować, podgrzewa jądro Ziemi do wysokiej temperatury równowagi. W czarnej dziurze gdzie działają jeszcze potężniejsze siły grawitacji. Nagromadzona energia, znajduje ujście, na jej biegunach w postaci wysokoenergetycznych dżetów. Taka bardzo szybko wirująca czarna dziura, pochłania wszystko w okolicach swojego równika. Jednocześnie szybki obrót powoduje silne spłaszczenie jej biegunów. Na jej biegunach tak jak i w środku Ziemi wypadkowa siła grawitacji jest mała i obiekty mogą ją opuścić w postaci wysokoenergetycznych dżetów. konsolidacja, a w przypadku obiektów typu masa, grawitacja jest ciągłym źródłem energii obiektów typu splątanie. W miejscach gdzie, się dużo dzieje, powstaje dużo informacji o tych działaniach. Zwiększa się tam ilość ośrodka "O" uwięzionego w jego działaniach ograniczonych czasoprzestrzenią obiektów typu splątanie. Tam gdzie jest więcej energii e działaniach ośrodka "O" , jest silniejsze oddziaływanie konsolidacji. Ta z kolei jest źródłem dodatkowej energii. Ilość energii w takich miejscach szybko się zwiększa. Powstaje nowe obiekty typu materia i energia, zwiększające dopływ nowych informacji do obiektów splątanie . Grupa obiektów zaczyna wzrastać tworząc lokalne centrum. Można to zjawisko, obejrzeć na trójwymiarowych mapach otaczającego nas kosmosu. Podsumowując , w geometrii obiektowej, właściwość konsolidacji ośrodka „O” jest stałym źródłem energii obiektów czyli ich masy. Umożliwia to tworzenie ciągle nowych obiektów o różnych możliwościach „M” w superpozycjach z ośrodka „O”.





Co mają wspólnego fale grawitacyjne i fotony?.

W roku 2017 zarejestrowano fale grawitacyjne. Pochodziły one ze zderzenia dwóch gwiazd neutronowych, odległych od ziemi o około 130 milionów lat świetlnych. Dla porównania, nasza galaktyka Droga Mleczna , ma średnicę około 100 tysięcy lat świetlnych. W czasie tego zderzenia, wydzieliło się tak dużo energii że spowodowało to falowanie otaczającego nas kosmosu. Przestrzeń kosmiczna zachowała się jak by była cieczą , na przykład wodą. Używamy tu takiego porównania aby lepiej zrozumieć istotę ośrodka, w którym się to wszystko wydarzyło . W geometrii obiektowej definiowany on jest jako podstawy ośrodek z którego tworzone są wszystkie obiekty . Jak w falującej wodzie, uległy zmianie wzajemne odległości, we wszystkich obiektach, przez które przeszła fala oddziaływania grawitacyjnego. Były to ; gromady galaktyk, galaktyki , gwiazdy i planety. Spowodowało to również na Ziemi, zmianę odległości, pomiędzy ramionami detektorów Laigo i Virgo , mierzącymi to zjawisko. Falom grawitacyjnym, towarzyszyły fale elektromagnetyczne. Zarejestrowano je w postaci wysokoenergetycznego promieniowania gamma. Po stu trzydziestu milionach lat, dotarły one do ziemi z bardzo małym opóźnieniem , jeden i siedem dziesiąte sekundy. Obydwie fale poruszały się z tą samą prędkością światła. Oznacza to że poruszały się one w tym samym ośrodku. Różnica czasu ich rejestracji wynikła, z różnej długości drogi jaką przebyły. Fale grawitacyjne były szybsze, ponieważ przebyły krótszą drogę. Poruszały się na wprost, poprzez zagęszczenia ośrodka w postaci materii barionowej. Fotony po drodze omijały miejsca o większej gęstości tego samego ośrodka. Przebyły one drogę o około pięćset dziesięć tysięcy kilometrów dłuższą. Ta dodatkowa droga jaką przebyły fotony, ujawniła ich dwie właściwości; - oddziaływania odpychającego w stosunku do napotkanej po drodze materii barionowej. - utrzymania początkowego kierunku. Obydwie właściwości były im potrzebne do przebycia odległości 130 milionów lat świetlnych. Jeśli by nie posiadały tych właściwości i poruszały się po liniach prostych wyznaczonych poprzez dotychczas rozumianą czasoprzestrzeń, to zakończyły by swoją podroż po maksymalnie siedmiu minutach świetlnych. Przy założeniu najdoskonalszej próżni, jeden proton na jeden centymetr sześcienny. Dlaczego odpychanie i utrzymanie kierunku?. Powrócimy do tego pytania po krótkim przedstawieniu założeń geometrii obiektowej. Geometria obiektowa zakłada, obiektowość wszystkiego co obserwujemy. Obiekty posiadają własne możliwości, swój własny czas i własne warunki brzegowe. Każdy Obiekt składa się z: - ośrodka O, który go tworzy - czasu T, jego trwania - jego możliwości M Geometria obiektowa zakłada istnienie wspólnego ośrodka " O ". Nie posiada on własnego czasu, a co za tym idzie, własnej przestrzeni. Ośrodek "O" ma działanie sprawcze do obiektów, poprzez swoje własności. Właściwościami ośrodka „O” jest; konsolidacja, superpozycja kwantowa i przepływ informacji. Konsolidacja jest rozumiana bardzo szeroko, jako: - konsolidacja poprzez grawitację, - konsolidacja informacji, - konsolidacja poprzez działanie możliwości M obiektów, - konsolidacja realizowana przez życie społeczne obiektów. Superpozycja kwantowa jest rozumiana jako, tworzenie obiektów, z ośrodka „O” lub innych obiektów. W jej wyniku obiekt otrzymuje swój czas T, swoje właściwości M które określają jego warunki brzegowe i rozpoczyna się przepływ informacji do ośrodka „O”. Przepływ informacji jest rozumiany jako, przenoszenie informacji o obiekcie za pośrednictwem ośrodka „O”. Informacją o obiekcie jest, działanie jego możliwości M w jego czasie T. Ośrodek „O” gromadzi informacje ze wszystkich powstałych obiektów. Gromadzące się informacje tworzą ich informacyjne kopie w ośrodku. Ośrodek „O” może modyfikować możliwości M obiektów. Nowy obiekt może być utworzony z już istniejących obiektów . Dla takiego złożonego obiektu, jego możliwości M są sumą możliwości obiektów składowych. Jego możliwości M określają ich wspólne warunki brzegowe. Możliwości obiektu, zmieniają się z upływem jego własnego czasu T. Czas obiektu tworzy jego czasoprzestrzeń. Jest ona określona warunkami brzegowymi obiektu. Możliwości obiektu wykorzystują ją do swojego działania. Możliwości M posiadają swobodę wyboru, w ramach swoich aktualnych możliwości. Możliwości M, bardziej złożonych obiektów, pozwalają na przekazywanie bardziej złożonych i bardziej precyzyjnych informacji pomiędzy obiektami, za pomocą innych obiektów. Mogą to być na przykład; DNA, kryształy, atomy, słowa, dźwięki. Mogą służyć one do budowy nowych obiektów, bez potrzeby rozpoczynania za każdym razem od podstaw. Ośrodek „O” może modyfikować możliwości M obiektów. Po upływie czasu T obiektu, jego możliwości M i zgromadzone informacje, powracają do ośrodka O. Jeżeli możliwości M obiektu, nie zachowają jego warunków brzegowych to oznacza również koniec jego czasu T. Obiektami jest wszystko co znamy : fotony, cząstki elementarne, atomy, kryształy, komórki, rośliny , zwierzęta , ludzie , myśli, dźwięki , słowa, książki, idee, narody, planety, gwiazdy, galaktyki, gromady galaktyk, jak i to czego jeszcze nie znamy. Natomiast nie da się zdefiniować w geometrii obiektowej : pojęcia nieskończoności, pojęcia zera, pojęcia absolutnej pustki - ponieważ każdy obiekt ma swoje warunki brzegowe. Każdy obiekt może składać się z innych obiektów a one z ośrodka "O". Jest on podstawowym budulcem Wszechświata. Jedną z jego właściwości jest konsolidacja. Powoduje ona zagęszczanie ośrodka . Zagęszczenia takie obserwujemy w postaci jego superpozycji kwantowej. Staje się ona obiektem. Może on przybrać postać znanej nam materii barionowej, jak i innej, której nie potrafimy jeszcze badać. Możemy o jej istnieniu wnioskować na przykład poprzez oddziaływanie grawitacyjne lub równania matematyczne. Właściwość konsolidacji ośrodka "O" uwidacznia się we wzajemnym oddziaływaniu obiektów. Jak zdefiniować foton w geometrii obiektowej? Foton jest obiektem. Składa się z ośrodka „O”, swojego czasu "T" i swoich możliwości "M". Możliwością M fotonu jest jego energia będąca wielokrotnością stałej Plancka.. Warunkiem brzegowym jest jego prędkość. Dla fotonu jest to prędkość światła „c”. Ponieważ foton powstaje w wyniku superpozycji kwantowej ośrodka "O", w którym się porusza. Jego energia maleje z przebytą odległością. Dzieje się tak , ponieważ możliwości M fotonu starając się zachować jego warunek brzegowy , czyli prędkość światła c, omijają miejsca o większej gęstości ośrodka. Wykorzystują odziaływanie odpychające do materii barionowej, oraz właściwość utrzymania początkowego kierunku. Dzieje się to za każdym razem, kosztem jego energii, która przechodzi do ośrodka O. Efektem utraty energii fotonu jest wydłużenie jego długości fali i lokalne zwiększenie energii ośrodka. Odczuwamy to na własnej skórze w słoneczny dzień. Fotony promieni słonecznych, napotykają na swojej drodze, gęsty ośrodek „O” w postaci atomów naszej skóry . Są to atomy materii barionowej. Fotony starają się je ominąć, wykorzystując odziaływanie odpychające. Każdy taki manewr odbywa się kosztem ich energii. Jeśli jednak zakrętów, wymuszonych poprzez strukturę i gęstość napotkanej materii, będzie zbyt dużo , straci on dużo energii, i możliwości „M” fotonu, nie będą mogły zachować warunku brzegowego, jakim jest prędkość światła . Foton zakończy swoją podróż a jego energia za pośrednictwem elektronów trafi do ośrodka, a my poczujemy przyjemne ciepło. Nie zawsze foton kończy swoją podróż przekazując energię elektronowi. Częściej udaje mu się oddalić od zagęszczenia ośrodka kosztem utraty tylko części swojej energii. Mamy wtedy zjawisko odbicia. Jeśli struktura napotkanej materii jest korzystnie ułożona dla fotonów o określonej energii, czyli długości fali, to fotonowi udaje się ją przebyć. Jego droga, na skutek manewrowania pomiędzy atomami znacznie się wydłuży. Pozornie zmniejszy się jego prędkość, mierzona względem takiej przezroczystej dla fotonów materii. Mamy tu zjawisko przezroczystości. Fotony wykorzystując odziaływanie odpychające do materii barionowej i zachowując nadany im kierunek względem ośrodka „O” w superpozycji kwantowej, będącej ich początkiem istnienia, mogą przebyć, gigantyczną odległość kilku miliardów lat świetlnych. Po drodze udziałem ich jest zjawisko; interferencji, soczewkowania grawitacyjnego, odbicia i przenikania. Zajmijmy się teraz opisem skutków jakie niesie powyższa definicja fotonu, w największej do wyobrażenia skali, zbadanego dotychczas kosmosu. Zjawisko przesunięcia widm galaktyk opisuje równanie Hubble'a . Powiązało ono przesunięcie widma Z, ku czerwieni ( redshift ) obserwowanej galaktyki z odległością R do niej i prędkością V względem obserwatora . Zostało przyjęte że cała wartość przesunięcia widma Z, jest skutkiem efektu Dopplera i wynika tylko z różnicy prędkości pomiędzy obiektem a obserwatorem. Definicja fotonu w geometrii obiektowej przewiduje zmniejszenie jego energii na skutek przebycia odległości R w ośrodku O. Oznaczało by to że obserwowany redshift Z, jest składową dwóch zjawisk. Pierwsza to „Zet Dopplera” - w wyniku tylko efektu Dopplera Druga to „Zet Ośrodka” - zwiększenia długości fali fotonu na skutek utraty jego energii na pokonanie odległości R w ośrodku O. Przesuniecie redshift „Z”, było by sumą „Zet Dopplera” i „Zet Ośrodka” Jeśli przyjmiemy że dla odległości około 7 miliardów lat świetlnych "redshift" „Z ośrodka” jest równe 0,5 dziesiątych , to będzie oznaczało że nie wszystkie galaktyki oddalają się od siebie. Na wykresie widać że wyniki pomiarów "redshift" układają się poniżej i powyżej prostej wyznaczonej prawem Hubble'a. Te różnice były by wynikiem prawa Dopplera. Oznaczało by to że galaktyki poruszają się względem siebie że znacznie mniejszymi prędkościami niż to wynika z dotychczasowej interpretacji prawa Hubble'a. Część galaktyk nawet by się do siebie przybliżała . W dalszej konsekwencji nie jest konieczna teoria „Wielkiego wybuchu”. Z geometrii obiektowej wynikało by że raczej powstawanie obserwowalnej „materii” jest procesem ciągłym na skutek właściwości konsolidacji ośrodka "O". Widoczne jest to w trójwymiarowej mapie skatalogowanego dotychczas nieba. Gromady galaktyk są połączone pasmami podobnymi do sieci neuronowej. Obraz ten dobrze ilustruje że ewolucja galaktyk w połączeniu z ich niewielka względną prędkością jest procesem ciągłym i lokalnym w ośrodku O. Do powstania nowego obiektu, nie jest potrzebna niewyobrażalnie gęsta materia skupina w niewyobrażalnie małym punkcie. Wystarczy lokalna superpozycja kwantowa ośrodka „O”. Korzystając z takiej definicji fotonu mamy odpowiedź na bardzo stare pytanie. "Dlaczego nocne niebo jest ciemne?. Można to wytłumaczyć bez uciekania się do pojęcia nieskończoności . Fotony podróżując przez ośrodek "O" tracą energię a ich długość fali staje się coraz większą . Obserwujemy ja jako mikrofalowe promieniowanie tła, niewidoczne dla naszych oczu. Ma ono obecnie temperaturę około 3 stopni Kelvina. Potwierdza to że ośrodek O ma właściwość , kwantowości. Właściwość kwantowości ośrodka pozwala na tworzenie obiektów, poprzez superpozycję kwantową. Podstawowe założenie geometrii obiektowej, że wszystkie obiekty składają się z jednego podstawowego ośrodka "O" posiadającego własność konsolidacji, tłumaczy pojęcie ciemnej energii i ciemnej materii. Ośrodek „O” i jego superpozycje kwantowe, wypełniają brakującą energię i materię w obserwowanym kosmosie. Podsumowując, potwierdzenie istnienia fal grawitacyjnych wskazuje nowe kierunki ich badania. Geometria obiektowa może być przydatna do znajdowania odpowiedzi na stare pytania, ale stawia wiele nowych.






Splątanie kwantowe może wyjaśnić "inteligencję stada".

Obserwując zsynchronizowane zachowanie stada ptaków lub ławicę ryb, odnosimy wrażenie jak by były jednym dużym organizmem kierowanym wspólną inteligencją. Powstało nawet określenie „inteligencja stada”. Fizyka kwantowa opisuje zjawisko splątania kwantowego. Tutaj z kolei cząstki, wykazują wspólne działania. Spróbujmy wyjaśnić te zjawiska przy pomocy geometrii obiektowej. Geometria obiektowa zakłada powszechną obiektowość. Każdy obiekt składa się z wspólnego dla wszystkich ośrodka „O”. Ośrodek „O” ma właściwość konsolidacji informacji i jej superpozycji. Ośrodek „O” nie posiada własnej czasoprzestrzeni. Nie podlega jej ograniczeniom. Natomiast powstałe w wyniku superpozycji z niego obiekty, mają własną czasoprzestrzeń, wyznaczaną ich warunkami brzegowymi. W Wikipedii, znajdujemy opis splątania kwantowego, podsumowujący obecną wiedze na ten temat. „Splątanie kwantowe w fizyce definiuje się jako, skorelowanie dwóch lub więcej obiektów. Może ono dotyczyć próżni kwantowej albo funkcji falowej pojedynczej cząstki lub większej ich liczby. Możliwe jest również splątanie pomiędzy układami, które nie istnieją w tym samym czasie. Hiper Splątanie to stan, w którym splątany jest więcej niż jeden stopień swobody. Splątane kwantowo obiekty, znają jednocześnie i na wzajem swój stan. Dzieje się to niezależnie od dzielącej je odległości. Z podzielenia odległości przez nieskończenie krótki czas przekazania informacji, otrzymujemy nieskończenie wielką prędkość. Prowadzi to do paradoksu, nieskończenie wielkiej prędkości , której nie obserwujemy w otaczającym nas świecie i nie przewiduje jej teoria względności. W geometrii obiektowej wartości nieskończone nie występują. Wynika to z jej definicji . Każdy obiekt posiada własne warunki brzegowe, nie może być nieskończenie mały lub nieskończenie wielki. Jeśli przykładowe dwa obiekty dla działania swoich możliwości „M”, potrzebują informacji o sobie nawzajem, to ośrodek „O” tworzy nowy obiekt. Nazwijmy go „splątanie”. Ma on swoją czasoprzestrzeń, ograniczoną warunkami brzegowymi określonymi poprzez działanie jego możliwości „M”. Jego możliwości „M”, pozwalają na przekazywanie informacji z ośrodka „O” do obiektów składowych . Umożliwia to im wykonanie nowych wspólnych działań, które bez informacji o sobie nawzajem nie były by możliwe. Wspólne działania są możliwe dopóki istnieje obiekt splątanie. Jak to działa? Opiszemy to na przekładzie trzech obiektów składowych „A” , „B” i „C” i nowego obiektu „splątanie”. Dla tych obiektów, splątanie będzie polegało na przekazywaniu informacji o ich wzajemnym położeniu w czasoprzestrzeni nowego obiektu "splątanie". Przykładowy obiekt „B” znajduje się pomiędzy obiektem „A” i obiektem „C” i jest na tyle duży ze przesłania obiektom „A’ i „C” widok na siebie nawzajem. Obiekt „B” widzi obiekt „A” oraz „C” i przekazuje do wspólnego ośrodka „O” informacje o ich położeniu w swojej czasoprzestrzeni. Obiekty „A” i „C” widzą tylko obiekt „B”, i również przekazują do wspólnego ośrodka „O” informacje o położeniu obiektu „B” w swoich czasoprzestrzeniach. Do ośrodka „O” trafiają informacje o położeniu obiektów składowych „A” , „B” i „C” oraz nowego obiektu „splątanie” w czasoprzestrzeniach każdego z nich. Możliwości „M” nowego obiektu „splątanie”, umożliwiają odczytanie informacji zgromadzonej o obiektach składowych w ośrodku „O”, oraz przekazują im informacji o położeniu każdego z nich w wspólnej czasoprzestrzeni splątania. Znając wzajemne położenia pozostałych splatanych obiektów mogą one wykonywać skorelowane działania, nie widząc się nawzajem. Ponieważ wszystko odbywa się w czasoprzestrzeniach , możliwe jest także wykorzystanie informacji wcześniej przez nie przekazanych do ośrodka „O”. Splątania mogą być bardzo różnorodne. Zaczynając od cząstek elementarnych, których niewytłumaczalne właściwości zdefiniowały pojęcie splątania kwantowego. Bardziej skomplikowane obiekty takie jak atomy mają również swoje splątania. Dzięki swojemu splątaniu mają one większe możliwości „M” niż pojedyncze cząstki elementarne z których się składają. To samo dotyczy komórek oraz zwierząt i ich stad. Na ich przykładzie widoczne jest działanie takiego stadnego splątania, nazywanego inteligencją stada. Obiekt stado wykorzystuje splątanie poprzez wspólny dla wszystkich ptaków w stadzie , ośrodek „O”, z którego się wszystkie składają i do którego trafiają informacje o działaniu możliwości „M” każdego ptaka z osobna. Każdy z ptaków poprzez swoje zmysły dostarcza informacji o pozostałych ptakach które widzi lub słyszy lub rejestruje ich obecność w swojej czasoprzestrzeni. Rejestruje również obecność innych obiektów na przykład; ziemi , pożywienia, wody, drzew, drapieżników . Wszystkie zebrane informacje przez zmysły ptaka w jego czasoprzestrzeni , trafiają w sposób ciągły do ośrodka „O”. Możliwości „M” obiektu, w tym przypadku całego stada , pozwalają na przepływ z ośrodka „O” do poszczególnych ptaków informacji o położeniu ptaków w czasoprzestrzeni splątania. Splatane ptaki w stadzie otrzymują informacje o działaniach całego stada nawet nie mając możliwości obserwowania go jako całości. Informacje które otrzymuje dzięki splataniu pozwalają mu w krótkim czasie przewidywać zachowania całego stada i dostosować swoje działania . Załóżmy że jeden z obiektów będących w stanie splątania kwantowego pozostaje na miejscu. Natomiast drugi obiekt wybrał się w podróż z prędkością światła. W przepływie informacji do ośrodka „O”, to nic nie zmienia , ponieważ ośrodek „O” nie podlega ograniczeniom czasoprzestrzeni. Podróżujący obiekt dzięki tej właściwości ośrodka „O”, może na bieżąco określić swoją pozycję w czasoprzestrzeni splątania , względem położenia początkowego. Wykorzystuje przy tym nie tylko czas i kierunek ruchu w swojej czasoprzestrzeni ale również informację o swoim początkowym położeniu w czasoprzestrzeni splątania. Można to opisać na przykładzie obiektu splątanego , ptaka i jego gniazda. Ptak przebywa w swoim gnieździe , tutaj rodzą się emocje z tym związane. Powstaje splątanie pomiędzy ptakiem a jego gniazdem. W ośrodku „O” gromadzą się informacje o gnieździe i ptaku. Ptak umie latać więc oddała się od swojego gniazda. Potrafi też znaleźć do niego drogę powrotną. Wykorzystuje przy tym informacje jaką dostarczają mu jego własne zmysły w jego czasoprzestrzeni. Informacje te są przydatne jeśli gniazdo jest w zasięgu jego zmysłów. Nawigacja jest wtedy bardzo precyzyjna. Jeśli jednak gniazdo jest zbyt daleko , poza zasięgiem jego zmysłów, pozostaje on nadal w stanie splątania że swoim gniazdem , ma dodatkowy punkt orientacyjny o jego położeniu w czasoprzestrzeni splątania. Dzięki tej informacji ptak wie w którym kierunku i jak daleko w czasoprzestrzeni splątania jest jego gniazdo. Można to obrazowo określić jako biologiczny GPS. Podobnie wykorzystują orientację za pośrednictwem ośrodka „O”, osoby niewidome. Tworzą one splątania z dużymi przedmiotami; ścianami , drzwiami, schodami, budynkami. Najchętniej są wybierane te obiekty które się nie przemieszczają. Niewidomy będąc częścią takiego splątania z otaczającymi go obiektami ma dostęp do informacji jakie trafiają z obiektów splątanych do ośrodka „O”. Wykorzystując taką swoistą mapę splątanych obiektów w czasoprzestrzeni splątania, może się między nimi poruszać, mając tylko minimalne sygnały docierające za pośrednictwem jego zmysłów. Splątania pomiędzy obiektami za pośrednictwem ośrodka „O” mogą dotyczyć bardziej złożonych grup obiektów. Mogą to być splątania w ramach gatunku. Tłumaczyło by to doświadczenie setnej małpy , polegające na tym że po nauczeniu grupy stu małp mycia owoców przed jedzeniem . Małpy żyjące bardzo daleko od grupy kontrolnej też posiadły ta umiejętność , wcześniej nie obserwowaną. Drugim przykładem są doświadczenia wielopokoleniowe na szczurach. Wynika z nich że nabycie pewnej pożytecznej umiejętności przez grupę badaną, przenosi się za pośrednictwem splątania gatunkowego i ośrodka „O” na grupę kontrolną , która jest odizolowana czasoprzestrzennie od grupy badanej. Podobny przepływ informacji pomiędzy obiektami tego samego gatunku , będących w stanie gatunkowego splątania można obserwować w doświadczeniu z odizolowanymi termitami , które nie mając ze sobą kontaktu zmysłowego budowały swoje fragmenty kopca. Z opisanych przykładów wynika że zjawisko splątania w geometri obiektowej, jest wspólne dla cząstek elementarnych i obiektów z otaczającej nas przyrody. Poniżej podstawowe założenia geometrii obiektowej. Geometria obiektowa zakłada istnienie wspólnego ośrodka " O ". Nie posiada on własnego czasu, a co za tym idzie, własnej przestrzeni. Ośrodek "O" ma działanie sprawcze do obiektów, poprzez swoją własność superpozycji. Geometria obiektowa zakłada, obiektowość wszystkiego co obserwujemy. Każdy Obiekt składa się z: - ośrodka O, który go tworzy - czasu T, jego trwania - jego możliwości M Właściwościami ośrodka „O” są; konsolidacja , superpozycja i przepływ informacji. Konsolidacja jest rozumiana bardzo szeroko, jako: - konsolidacja poprzez grawitację, - konsolidacja informacji, - konsolidacja poprzez działanie możliwości M obiektów, - konsolidacja realizowana przez życie społeczne obiektów. Superpozycja jest rozumiana jako, tworzenie obiektów, z ośrodka „O” lub obiektów splątanych. W jej wyniku obiekty otrzymują swój czas T i możliwości „M”. Czas „T” jest rozumiany jako następstwo zdarzeń powodowanych w obiekcie poprzez działanie jego możliwości „M”. Pojęcie czasu nie jest niezbędne do opisu obiektów ale pozostawmy je dla łatwiejszego zrozumienia. Przepływ informacji jest rozumiany jako, gromadzenie informacji o obiekcie w ośrodku „O”. Informacją o obiekcie jest działanie jego możliwości M w jego czasie T. Ośrodek „O” gromadzi informacje ze wszystkich powstałych obiektów. Ośrodek „O” może przekazywać informacje o innych obiektach poprzez nowy obiekt będący splątaniem obiektów składowych. Ośrodek „O” w superpozycji kwantowej , nadaje obiektowi jego możliwości „M”, a tym samym zaczyna płynąć w nim jego własny czas „T”. Jego możliwości „M” określają warunki brzegowe nowego obiektu. Nowy obiekt może być utworzony z już istniejących obiektów poprzez ich splątanie. Możliwości „M” obiektu splątanie są większe niż suma możliwości „M” obiektów składowych. Wyraża się w tym właściwość nieprzemienności geometrii obiektowej. Nie ma jeszcze jej matematycznego opisu. Możliwości „M”, splątanych obiektów, pozwalają na przekazywanie bardziej złożonych i bardziej precyzyjnych informacji pomiędzy obiektami. Mogą to być na przykład; atomy, D N A, kryształy, słowa, dźwięki, definicje. Mogą służyć one do budowy nowych obiektów, bez potrzeby rozpoczynania za każdym razem od podstaw. Ośrodek „O” może modyfikować możliwości „M” obiektów, poprzez ich splątanie. Po upływie czasu „T” obiektu, jego możliwości „M” przestają działać. Obiekty składowe nie są już splątane. Obiekt nie może zachować swoich warunków brzegowych. Obiekty składowe stają się obiektami składowymi innego splątania. Na podstawie założeń geometrii obiektowej można znaleźć odpowiedź na wiele trudnych pytań. Rodzi się jednak nowe pytanie. Jak zrozumieć ośrodek "O" który nie ma swojej czasoprzestrzeni.? Pełny tekst można znaleźć na stronie ekumenizm.info w zakładce geometria obiektowa.




Inteligentne fotony

Światło ma kilka zadziwiających właściwości, których w optyce jak i fizyce kwantowej nie powinno mieć, przy założeniu że fotony z których się składa, poruszają się po liniach prostych. Na przykład zjawisko przenikania światła przez szybę, lub przez powietrze, lub nawet przez kosmiczną próżnię. W takiej najdoskonalszej, znanej kosmicznej próżni, można się spodziewać co najwyżej jednego protonu na centymetr sześcienny. Wyemitowany foton mógł by przebyć w linii prostej odległość , maksymalnie 7 minut świetlnych, do spotkania z jakąś materialną przeszkodą. Nasuwa się wiec pytanie, dlaczego docierają do nas fotony wyemitowane ze Słońca, które jest oddalone od Ziemi o 8 minut świetlnych, i to na dodatek jako uporządkowany strumień, pozwalający obserwować szczegóły jego powierzchni. Przy pomocy teleskopów, rejestrowane są obiekty oddalone od Ziemi o kilka miliardów lat świetlnych. Strumień fotonów po przebyciu tak ogromnej odległości, jest na tyle uporządkowany że można określić skąd przybył. W powietrzu, prostoliniowa droga fotonu, wynosi maksymalnie 25 centymetrów, zanim zostanie zaabsorbowany lub rozproszony na jego atomach . Nasuwa się pytanie, dlaczego widzimy dalej. W szybie jest jeszcze gorzej , ponieważ prostoliniowy foton powinien być rozproszony lub zaabsorbowany od razu w pierwszych warstwach atomów szkła. Wynikało by z tego że fotony poruszają się inaczej niż po liniach prostych. Potwierdzeniem tego przypuszczenia mogą być pomiary prędkości światła w różnych ośrodkach. Przykładowe wyniki wyglądają następująco; - w próżni jest to prawie 300 tysięcy kilometrów na sekundę - w powietrzu 291 tysięcy kilometrów na sekundę, czyli światło przebyło drogę o 3 procent krótszą, mierząc w linii prostej . - w wodzie, przy mierzonej prędkości światła 225 tysięcy kilometrów na sekundę , prostoliniowa droga jest o 25 procent krótsza. - w diamencie przy wyniku, 125 tysięcy kilometrów na sekundę , wychodzi że jest ona krótsza o 58 procent. Wynikało by z tego że fotony pomiędzy atomami badanego ośrodka, nie poruszają się po liniach prostych , tylko zmieniają kierunek ruchu, dostosowując go do napotykanych przeszkód. Dodatkowo nie robią tego przypadkowo, tylko w sposób uporządkowany, przenosząc na przykład obraz powierzchni z której zostały wyemitowane lub odbite. W fizyce klasycznej ani kwantowej, trudno znaleźć wytłumaczenie tego zjawiska. Natomiast geometria obiektowa pozwala je opisać. Zakłada ona istnienie wspólnego ośrodka "O". Trafiają do niego informacje o działaniu wszystkich obiektów. Nie jest on ograniczony czasoprzestrzenią. Ograniczeniu podlegają jedynie jego działania w czasoprzestrzeni konkretnego obiektu. To była najtrudniejsza część definicji geometrii obiektowej. Każdy obiekt posiada własne warunki brzegowe, ograniczające jego czasoprzestrzeń, są one określone działaniem jego możliwości "M". Obiekt istnieje dopóki są one zapewnione. Foton można opisać w geometrii obiektowej jako paczkę kwantów energii zgromadzonej w drganiach ośrodka "O", ograniczonych jego warunkami brzegowymi . Opisują to równania falowe jak i prawdopodobieństwo w mechanice kwantowej. Foton jest obiektem, typu energia. Posiada również własne możliwości "M", które zapewniają mu jego warunki brzegowe. Jednym z nich jest zachowanie prędkości światła, względem swojego położenia początkowego, w którym nastąpiła jego emisja. W geometrii obiektowej zastąpiona jest szerszym pojęciem , superpozycji . Wynikiem superpozycji obiektu foton jest nie tylko paczka energii poruszająca się z prędkością światła, ale również obiekt typu splątanie. Jest to obiekt który gromadzi informacje o działaniu możliwości "M", swojego obiektu foton, jak również i o miejscu skąd foton został wyemitowany, miejscu gdzie ma dotrzeć, jego kierunku ruchu, oraz informacje o położeniu i rodzaju innych obiektów w czasoprzestrzeni splątania . Miejsce gdzie ma dotrzeć foton w czasoprzestrzeni splątania nie jest określone z prawdopodobieństwem równym sto procent, ponieważ nie wszystkie stopnie swobody obiektów są splątane. Obiekt splątanie tworzy mapę splątanych obiektów, które znajdują się na drodze fotonu. Foton będzie musiał je ominąć, aby zachować swój kierunek ruchu w czasoprzestrzeni splątania. Obiekt splątanie fotonu, znając mapę splątania, „pomaga mu” utrzymać kierunek ruchu, poprzez emisję jego kwantów energii. W omijaniu obiektów typu materia, pomaga fotonowi również działanie odpychające, jakie występuje pomiędzy obiektami typu energia i typu materia. Obiekt splątanie fotonu wykorzystuje je, przy przejściu przez gęste skupiska obiektów typu materia. Jeśli na przykład struktura atomów w diamencie, będzie ułożona korzystnie do kierunku ruchu fotonu , to obiekt splątanie może wybrać mu drogę pomiędzy warstwami atomów węgla tak aby wykorzystując odpychanie ograniczyć emisję swoich kwantów. do utrzymania kierunku ruchu. Foton dzięki swojej właściwości odpychania od atomów diamentu, wykona mnóstwo zakrętów pomiędzy nimi. Z pomiarów wynika że traci na nie 58 procent swojej drogi. O tyle jest mniejsza mierzona prędkość światła w diamencie. Wróćmy do pojedynczego obiektu materia. Jeśli w czasoprzestrzeni splątania fotonu, pojawi się informacja że na jego drodze, znajduje się obiekt typu materia. Wraz ze zmniejszaniem się odległości do niego, narasta działanie odpychające. Emitowany jest kwant energii z obiektu foton, aby ominąć przeszkodę z odpowiedniej strony. Po ominięciu przeszkody, obiekt splątanie fotonu, ponownie powoduje emisję kwantu energii fotonu aby powrócić do poprzedniego kierunku ruchu w czasoprzestrzeni splątania . W przypadku bardzo masywnych obiektów które zakrzywiają czasoprzestrzeń swojego obiektu , obiekt splątanie wykorzystuje zjawisko soczewkowania grawitacyjnego . Możliwe jest wtedy ominięcie takiego obiektu typu materia bez emisji kwantów swojej energii. W obiekcie splątanie fotonu, działania jego możliwości "M" wykorzystują informacje, o splątanych obiektach, zgromadzone w ośrodku "O", wspólnym dla wszystkich obiektów. Splątanie fotonu przetwarza i udostępnia tylko informacje, potrzebne do działania możliwości "M" splątanych obiektów. Można by to działanie porównać do działania, fragmentu mózgu, który zarządza działaniem jakiegoś organu . Wracając do obiektu foton , jego możliwości "M" mają kilka właściwości; - odpychanie od obiektów typu materia. - emisji kwantów swojej energii, których ilość i kierunek zależy od działania możliwości "M" obiektu splątanie fotonu. - absorbcji niskoenergetycznych fotonów wyemitowanych przez inne fotony, podczas korekty ich kierunku. Emisja i absorbcja kwantów energii przez foton, może wyjaśnić, obserwowane zjawisko poszerzenia linii widmowych. Od strony fal dłuższych jest ono bardziej rozciągnięte niż od strony fal krótszych. Dodatkowo jest ono zależne od ciśnienia i temperatury. Świadczy to o gubieniu przez foton swojej energii na korekty kierunku ruchu konieczne do omijania cząstek materii. Poszerzenie linii widmowych w kierunku fal krótszych, jest skutkiem absorbcji mało energetyczne fotonów, jeśli znajdą się w sprzyjającym położeniu w czasoprzestrzeni splątania fotonu. Powoduje to zwiększenie energii fotonu. O tym że nie każde spotkanie z innym niskoenergetycznym fotonem , kończy się absorbcją świadczy niesymetryczne poszerzenie linii widmowych w kierunku fal dłuższych i krótszych. Następnym zjawiskiem w którym ujawnia się działania obiektu splątanie fotonu, jest przesunięcie widma ku czerwieni odległych galaktyk, nazywane redshift. Do określenia ich prędkości w układzie obserwatora przyjmuje się że cały redshift jest skutkiem efektu Dopplera. Efekt Dopplera określa tylko zmianę częstotliwości fal, będącej skutkiem przemieszczania się źródła w układzie obserwatora, natomiast nie uwzględnia on wpływu materii na ruch fotonów. Próżnia w kosmosie nie jest jednak idealna. Część energii fotonu jest tracona na pokonanie niedoskonałej próżni . Obserwowany redshift powinien być sumą dwóch efektów : Doplera określający prędkość względem obserwatora i działanie obiektu splątanie fotonu które zmniejsza energie fotonu podczas korekt jego kierunku ruchu. Korekty te są niezbędne aby foton mógł przebyć tak ogromną odległość. W najdoskonalszej znanej próżni korekta jego kierunku powinna wystąpić co maksymalnie 7 minut świetlnych. Do przebycia przez foton odległości na przykład siedmiu miliardów lat świetlnych, przy założeniu najdoskonalszej próżni na całej jego drodze, wyemituje on dwa procent swojej energii. Jest to znacząca cyfra i w realnych warunkach przestrzeni kosmicznej będzie wyższa. Przy założeniu że tylko połowa redshiftu fotonu jest spowodowana działaniem obiektu splątanie , czyli pokonywaniem niedoskonałej próżni , to pozostała połowa była by zasługą efektu Dopplera. Oznaczało by to że Wszechświat wcale się nie rozszerza. Połowa ze zmierzonych obiektów oddalała by się, natomiast pozostałe zmniejszały by swoją odległość. Wyłania się z tego obserwowany wszechświat w którym dzieją się procesy lokalne. Nie ma w nim uniwersalnej czasoprzestrzeni. Jest tylko uniwersalny ośrodek "O", którego działania są ograniczone warunkami brzegowymi obiektów, Obiekty złożone ze wspólnego ośrodka "O" lokalnie budują znany nam wszechświat. Rozszerza się on na wskutek ciągłej lokalnej superpozycji nowych obiektów. Wracając do fotonów czyli obiektów typu energia. W sprzyjających warunkach mogą one absorbować inne mało energetyczne fotony, wyemitowane w wyniku korekt kierunku ruchu . W miejscach o większej gęstości obiektów typu materia, powstaje ich więcej i rośnie prawdopodobieństwo że będą one zaabsorbowane. Tak się dzieje na przykład w powietrzu, blisko powierzchni Ziemi. Natomiast w przestrzeni kosmicznej gdzie jest niewiele materii, mało energetyczne fotony są emitowane rzadko , spada prawdopodobieństwo ich absorbcji przez inne fotony. W efekcie, fotony bardziej energetyczne ciągle tracą kwanty swojej energii na nieliczne korekty kierunku. Ich energia spada i rośnie mierzony redshift , Natomiast mało energetyczne fotony, nie będąc absorbowane tworzą mikrofalowe promieniowanie tła, wypełniające jednorodnie cały znany Wszechświat. Nocne niebo jest dzięki temu ciemne, ponieważ nasze oczy go nie rejestrują. Opis fotonów w geometrii obiektowej , pokazuje że nie są one tylko samotnymi paczkami energii ale towarzyszą im również obiekty typu splątanie. Zarządzają one ich ruchem i pośredniczą w przepływie informacji z uniwersalnego ośrodka "O". Pojawienie się w opisie fotonu obiektu splątanie , prowadzi do stwierdzenia . Jeśli światło przechodzi przez szybę to nie mogło być „Wielkiego Wybuchu”.













Where does energy come from in object geometry?

Automatic translation from the Polish language.

The answer to this question is the property of consolidating the energy accumulated in the actions of possibility "M", the center "O", in space-time, limited by the boundary conditions of the object. Properties, consolidation and superposition explain in simple terms many physical phenomena.

The following assumptions and definitions were adopted in object geometry:

1. An object is a space-time bounded by boundary conditions.
2. There is an "O" center common to all facilities.
3. The "O" center is an unlimited space-time collection of information about the operation of the "M" capabilities of all objects.
4. The actions of the "O" center in the object's space-time travel at the speed of light.
5. The actions of the center "O" limited by the boundary conditions of the object, have the property of consolidation and superposition.
6. Consolidation is the source of energy for the activities of the "M" capabilities of objects.
7. Superposition determines new objects by instructing them to operate their "M" abilities and the energy from the entangled object.
8. The operation of an object's "M" capability is determined by: instructions and energy transferred to it in a superposition from an entangled object, energy accumulated in it as a result of consolidation, energy obtained as a result of interaction with other objects.
9. An object of the entanglement type, collects information about the action of entangled possibilities "M" of objects.
10. Entanglement limits the effect of an object's "M" capability as stated in the entanglement instruction.

Assuming the above assumptions, we will define the methods of storing and transferring energy in facilities and between them.
Energy is continuously provided by the consolidation activity and stored in the "M" capability activities of objects. The impact of consolidation is proportional to the amount of energy stored in these activities. We experience it as the action of gravity. In the operation of an object's "M" capability, a different amount of energy may be stored. The object with the lowest energy is one quantum. Its boundary conditions limit the "O" center, three hundred thousand kilometers in diameter, on our scale. This is due to the formula E = h times c divided by the wavelength limited by the boundary conditions of the object. h is Plank's constant and is equal to the energy of one quantum, and c is the speed of light. As the energy stored in the object increases, the wavelength limited by its boundary conditions decreases. If the same object stores the energy of, say, one neutron, 2.27 times 10 to the twenty-third power quanta, it will shrink to the size of the nucleus of the atom, 1 times 10 to the minus fifteen meter power. The impact of consolidation in such a small object is much greater than in an object one quantum of energy.
It manifests itself as a strong force inside the nucleus of the atom.
Suppose we want to split a neutron into two equal objects and move them apart by a distance of 10 to the minus fifty-fifth meter. The potential energy resulting from their mutual gravitational attraction will be comparable to the energy stored in them.
The continuous increase in energy due to consolidation would cause the object to collapse into zero singularity. Object geometry does not allow null or infinite singularities. Such singularities do not have boundary conditions. They do not meet the definition of an object.
The facility will maintain stable boundary conditions if it is able to transfer excess energy accumulated as a result of consolidation to other facilities. An example of a stable object is an atom of type.
It consists of: a proton-type object, which is its nucleus, an electron-type object, an electric field-type object, and its entanglement-type object. The energy supplied by the property of consolidation is mainly stored in the nucleus of the atom. The accumulated energy discreetly changes the operation of its "M" capabilities. Between successive energy levels, energy accumulates in his object like entanglement. Let's go back to an example neutron object, if the consolidation action stores 939 Megaelectron volts in it, then in about fifteen minutes, the effects of its "M" capabilities will change. The result will be: superposition of a proton-type object with a positively charged surface, superposition of a new electron-type object, superposition of a new electron-antineutrino-type object.
In a proton type object, a state of equilibrium is achieved between the energy produced by consolidation and its dissipation by the positive charge on the proton surface. It uses energy to counteract collapse as a result of consolidation. Under favorable conditions, a stable object, such as a hydrogen atom, may also be created. It consists of a nucleus, which is a proton-type object and an electron shell composed of an electron-type object, an electric field-type object and an entanglement-type object. Between the positively charged nucleus and the negatively charged electrons, a new electric field-type object is created as a result of superposition. The operation of its "M" capabilities varies discreetly depending on the amount of energy stored in it and in an atomic entanglement-type object.
The change between the discrete energy levels of an electric field-type object is accompanied by a superposition - the emission or absorption of an electromagnetic field-type object, also known as a photon-type object.
The electric field object also allows energy to flow from the positively charged nucleus to the negatively charged electrons as a result of the attractive interaction between charges of opposite signs. Electron-type objects can merge into larger objects thanks to the consolidation action. Consolidation then becomes a weak impact. It connects atoms into larger objects such as chemicals and crystals.
Electron objects can also transfer energy if they are entangled with an electric field object. As a result of such entanglement, positive and negative charges appear at the edges of the electron cloud. In between, energy can be transferred at the speed of light. An example of such an energy flow is electric current. If an object receives a lot of energy, it begins to tighten its boundary conditions, moving them away from the nucleus of the atom until it is completely exposed. Then the phenomenon of ionization takes place. If the electron object is not entangled with the electric field object that supplies it with energy. The electron object spends its energy on the repulsive action of the negative charge, as long as its boundary conditions are able to hold it. It is then superposed to a new neutrino object. The neutrino object has no electric charge. The remaining energy in it expands its boundary conditions. It becomes much larger compared to the nucleus of the atom. It can therefore move between the nuclei of atoms without creating tangles, i.e. without interaction. The neutrino type object does not have an electric charge on its surface. The increasing energy as a result of consolidation causes it to collapse. After reaching the energy of a neutron-type object, it undergoes superposition, resulting in the formation of objects such as: proton, electron and anti-neutrino, creating a new hydrogen atom.
In a large object such as a star, under conditions of high pressure and high temperature, the nuclei of hydrogen atoms will ionize, losing electrons, and remain proton-type objects. The consolidation of neighboring objects is added to the consolidation action inside them. Protons under such conditions gain weight faster. Deprived of electrons, they will not be able to dissipate the energy produced by consolidation activities. Increasing energy changes the operation of their "M" abilities. By changing them into deuterium, tritium, helium nuclei and objects such as electron, neutron, neutrinos and photons. Part of the energy will increase the kinetic energy of the nuclei, increasing their temperature. If the kinetic energy is sufficient to overcome the potential barrier of positively charged nuclei, they will be able to merge into a larger nucleus to form a common proton-type object with a positively charged surface. The nucleus will be formed in the process of thermonuclear fusion, which will further accelerate the formation of increasingly heavier nuclei.
As a result of accumulating more and more energy in the nucleus, the accumulated positive charge increases on its surface. This happens as long as the force it produces does not exceed the consolidation force. Then the nucleus will be divided into fragments with less energy and a larger area.
This phenomenon can be common to atomic nuclei as well as to supernova explosions.
Due to consolidation, objects of different types can combine to form new objects, if their boundary conditions allow them to do so.
On the other hand, the electric charges generated on the surfaces of objects prevent them from collapsing to zero singularities. For this activity, they use some of the energy generated by consolidations.
The above-described storage and transfer of energy generated as a result of consolidation in objects and between them, explains many phenomena based on the assumptions of object geometry.











What is mass?
How object-oriented geometry describes: inertial mass, gravitational mass, tunnel transitions, and black holes.

So far in physics it is not known why objects have mass ?. We experience it every day as the action of inertia and gravity. We can study it if a force acts on the object. The acting force supplies the object with energy. We will describe the mass experience and the related energy flows between objects using the following assumptions of object geometry: There is a center common to all facilities, "O". It is a set of information about their operation and is not limited by space-time. Its properties are: Superposition at which new objects get their "M" ability to act. They define their boundary conditions and their spacetime. Consolidation is a constant source of energy for the activities of the "O" center in the spacetime of objects. Physics describes objects of two types: mass and energy. Object geometry introduces a third type, entanglement type objects. Its spacetime enables the activities of the "O" center, and the flow of information between it and entangled objects. We will describe the experience of inertial mass on the example of: a bus passenger and a drop of water. If a passenger gets on the bus, it creates an entanglement object with him, "passenger in the bus". The bus with the passenger continues, taking curves, braking and accelerating. Each time, the passenger feels that a force is acting on him. The bus acts on the passenger by inertial force to keep him or her entangled in the common object, that is, inside her. The passenger helps him in this by holding on to what he can. In the tangled "passenger in the bus" object, forces are at work all the time. The acting forces are the source of energy. It flows between the bus and the passenger throughout the journey, keeping their object entangled. In object geometry, we will call this behavior of the boundary conditions of their object entanglement. In turn their actions, aimed at keeping the passenger inside the bus throughout the journey, are called the action of the "M" capability of the entanglement object "passenger in the bus". To their object entanglement, energy is supplied at every turn due to the action of its ability "M", at the expense of energy from the burnt fuel by the bus engine. At the end of the journey, the passenger and the bus separate. The energy stored inside the passenger and bus remains unchanged. However, fuel was burnt. The energy from its combustion flowed to the entanglement object "bus on the way" and to the entanglement object "passenger on the bus". During the trip in the object confusion "passenger in the bus", apart from energy, information about the operation of its "M" capabilities was also collected. This information increases the amount of the "O" center in the object's entanglement space-time. Once the passenger has left the bus, the "M" capabilities of the entanglement object, maintaining the boundary conditions and determining its space-time, cease to function. In the facility without boundary conditions, the consolidation of the "O" center continues. The entanglement object would collapse to zero singularity were it not for the next property of the "O" medium, which is superposition. As a result, a new object of the type of matter, energy or entanglement is created, with new possibilities "M" providing it with stable boundary conditions. This would mean that as a result of the journey of a passenger in a bus, a new object is created in which energy and information are stored, confusing the "passenger on the bus" from the previous object. It remains at the bus stop as a new object: energy, matter or entanglement type, resulting from the superposition of their object entanglement "passenger on the bus". The experience of inertial mass is the result of the energy flow between entangled objects. The same is true of a drop of water. A drop is an object that consists of water molecules, which are also only smaller objects. Their mutual influence, and the influence of other objects on it, determine its size and shape. We call these interactions the action of the capability "M" of the "water drop" object. They define its boundary conditions, i.e. the space in which they operate. It changes as a result of their actions and the actions of other tangled objects, The sum of the space, limited by boundary conditions throughout its life, is called the space-time of an object - a drop of water. If a drop is acted upon by a force or energy, for example heat, is supplied to it, then its energy accumulated in the actions of its ability "M" increases. If the energy decreases, the drop object will undergo a phase transition and become an ice crystal. As energy increases, the water-drop object will undergo another phase transition and become water vapor. Further supply of energy to the water molecules will cause them to break down and then transform into a high-energy plasma state. This example shows how the same "O" center all the time, depending on the energy accumulated in its actions, changes the capabilities of "M", the water-drop object. The delivered little energy is accumulated in the interactions between water molecules. We can experience its actions as its inertia or in phase changes. More energy is stored in the bonds between the atoms that make up the water molecule. It is illustrated by the rapid combustion of hydrogen in rocket engines. Even greater energy changes the strong interactions inside atoms. Here we already have fusion. In the various activities of the capabilities of "M", the common center "O" limited by the boundary conditions of the "water drop" object, a lot of energy is accumulated. It can be calculated from the formula E = m c squared and the formula E = h times c, divided by the wavelength limited by the boundary conditions of the object ... The second formula shows that the wavelength, and thus the space-time limited by the boundary conditions of the object, decreases inversely to the energy accumulated in the activities of the "O" medium. The nodes of the wave describing these activities are embedded in its boundary conditions. In the space of energy-type objects with a total spin, there is a wave with three nodes. Objects of the energy type move at the speed of light, inducing locally the actions of the "O" center in the spacetime of their entanglement. On the other hand, objects of the mass type, with a half spin, contain a half of the wave with two nodes. Such an object resembles a standing wave. Energy must flow between entangled objects to move or change speed. We experience the energy flows between matter-type objects as the action of their inertial mass. We can define it if the interacting objects are entangled. There is then an energy flow between them through their entanglement object. On this basis, the mass of the interacting objects can be determined. It is difficult for us to determine how heavy a stone is until we pick it up, that is, we are not tangled with it, taking it in our hand. In object geometry, there is no one reference system that is common to all. All interactions between objects can only be described in the spacetime of their entanglement. The concept of inertial mass occurs when the energy flow is caused by the interaction of entangled objects. To describe the force of gravity in object-oriented geometry, imagine a mental experience. How big will it be in meters, the space of an object containing one quantum of energy. For an energy equal to Plank's constant h, that is equal to one quantum of energy, the object will have a diameter of three hundred million meters. If an object accumulates 10 to 23 quanta of energy, it will shrink to the size of a proton. However, in the activities of the object's "M" capability, the trapped "O" center that has been limited by space-time as a result of its superposition remains trapped. Center "O" has the property of consolidation. It is a constant force, which is a source of energy accumulated in the activities of the "O" center of the object's space-time. If we have several entangled objects with the initial energy of one quantum. filling the space-time of their object entanglement. It is with the increase of the energy of entangled objects that the spaces they occupy decrease in proportion to their wavelength. Providing energy to entangled objects causes the density of the entangled object to increase. This, in turn, causes the summation of forces resulting from the consolidation of the "O" center. We observe it on a macroscale as the action of the force of gravity. The energy it supplies has the same source as the energy accumulated in the activities of the "O" center, in the spacetime of objects. Their different properties depend on the possibilities of "M" given to them in superposition and the amount of accumulated energy in the activities of the "O" center. In object-oriented geometry, the concept of mass, commonly used to describe many phenomena, defines the amount of energy stored in the actions of the possibility "M", the "O" medium, the object. The supplied energy to a matter-type object increases its possibilities of operation, as well as the actions of the "M" capabilities of its entanglement object. An entanglement object may, as a result of superposition, create a new object of the matter or energy type, transferring the stored energy to them. This would explain the tunneling effect through the potential barrier for large objects, larger than their wavelength. If the actions of the entanglement object require the passage of the matter object to the other side of the potential barrier, the energy accumulated in it passes into the entanglement object and on the other side of the barrier a new energy or matter type object is created as a result of superposition. Returning to the description, the experience of gravitational mass. It is the result of the basic property of the "O" site, which is consolidation. It depends on the amount of energy stored in the activities of the "O" center and on the size of the entanglement object. Consolidation, and in the case of objects like matter, the force of gravity, is a continuous source of energy. It accumulates in objects of the entanglement type. From there, it can be transferred, by superposition to new types of objects, or change the effect of the "M" capability of entangled objects, as for an inertial mass. In the center of the Earth where the forces of gravity are canceled out, yet the delivery of energy continues. Still on each object, gravity from the other objects acts, and it is the energy source for their common object entanglement "Earth". Unable to radiate rapidly, this energy heats the Earth's core to a high equilibrium temperature. In a black hole where even more powerful forces of gravity are at work. The accumulated energy is released at its poles in the form of high-energy jets. Such a rapidly spinning black hole absorbs everything near its equator. At the same time, the rapid rotation causes a strong flattening of its poles. At its poles, as well as in the center of the Earth, the resultant force of gravity is low and objects may leave it in the form of high-energy jets. consolidation, and in the case of mass objects, gravity is a continuous source of energy for entanglement objects. In places where a lot is happening, a lot of information is generated about these activities. The number of the "O" center trapped in its activities limited by the space-time of entanglement-type objects increases there. Where there is more energy in the actions of the "O" center, there is a stronger impact of consolidation. This, in turn, is a source of additional energy. The amount of energy in such places increases rapidly. New objects such as matter and energy are created, increasing the flow of new information to entanglement objects. The group of objects begins to grow to form a local center. This phenomenon can be viewed on three-dimensional maps of the surrounding space. In summary, in object-oriented geometry, the "O" consolidation property is a constant source of energy for objects, that is, their mass. This enables the creation of new objects with different "M" capabilities in superpositions from the "O" center.





Każdy ma swój obiekt splątanie

Każdy ma swój obiekt splątanie. Geometria obiektowa wprowadza kilka pojęć, przy pomocy których opisuje obserwowaną rzeczywistość. 1. Ośrodek "O" Jest on zbiorem informacji o działaniu obiektów. Nie jest on ograniczony czasoprzestrzenią. Oznacza to że zgromadzone w nim informacje są dostępne jednocześnie dla wszystkich obiektów typu splątanie. 2. Obiekt Jest to czasoprzestrzeń ograniczona warunkami brzegowymi. Realizują się w niej działania ośrodka "O". Obiekt może się składać z innych splątanych obiektów. Obiekt posiada własne możliwości działania "M". 3. Możliwości "M" Określają one warunki brzegowe obiektu. Pozwalają wykonywać działania wewnątrz swojego obiektu jak również na zewnątrz na innych obiektach. Każda możliwość działania obiektu, posiada swoje stopnie swobody. 4. Splątanie Splątanie polega na ograniczeniu swobodnego działania niektórych stopni swobody możliwości "M" obiektu. Jest ono zarządzane przez obiekt splątanie. 5. Obiekt splątanie Jest to jeden z typów obiektów. W czasoprzestrzeni obiektu splątanie realizują się działania ośrodka "O". Wynikiem ich są instrukcje działania możliwości "M" splątanych obiektów . Do przybliżenia pojęcia splątanie posłużymy się przykładem obiektu złożonego z trzech obiektów: Ziemi jako planety, ciężkiej żelaznej kuli o wadze tysiąc kilogramów oraz człowieka który ją toczy. Nazwijmy go obiekt 3. W obiekcie 3 może być wykonywane działanie jego możliwości "M" polegające na przesunięciu kuli lub człowieka względem Ziemi. Działania takie mają trzy stopnie swobody: - na dół - do góry - na boki Jednak nie wszystkie stopnie swobody, są możliwe do wykonania dla obiektów składowych . Żaden z nich nie może przesunąć się na dół, ponieważ uniemożliwiają im to, ich twarde powierzchnie. Oznacza to że ten stopień swobody działania możliwości "M" obiektu 3 , jest splątany. Następnym splątaniem jest brak możliwości uniesienia się do góry z powodu grawitacji. Kula jest zbyt ciężka aby ją człowiek mógł unieść a człowiek też ma bardzo ograniczone możliwości. Może podskoczyć niezbyt wysoko. Trzeci stopień swobody , możliwość przemieszczaniu na boki, nie jest splątany w obiekcie 3. Człowiek może toczyć kulę w każdym kierunku, zależy to od jego decyzji. Obiekt 3 ma swój obiekt splątanie, który zarządza działaniem jego splątań. Obiekt splątanie gromadzi informacje o działaniu splątanych i nie splątanych działań obiektu 3. Gromadzone i przetwarzane, są one w ośrodku "O" ograniczonym jego czasoprzestrzenią. Czasoprzestrzeń definiujemy jako sumę przestrzeni zajmowanych przez obiekt 3 w kolejnych działaniach jego możliwości "M". Pojęcie ciągłego czasu do którego jesteśmy przyzwyczajeni , zostało zastąpione sekwencją działań obiektu 3. Nie są one ciągłe jak czas, tylko są skwantowane. Działania możliwości obiektu mają swój początek i koniec. Pomiędzy tymi zdarzeniami zawiera się czasoprzestrzeń obiektu 3 oraz jego obiektu splątanie. Końcem obiektu 3 może być działanie człowieka który postanowił zatrzymać rozpędzoną kulę i zastąpić jej drogę. Ciężka kula go przygniecie kończąc jego życie i tym samym życie obiektu 3 oraz obiektu splątanie. Pozostałe dwa obiekty, Ziemia, żelazna kula oraz to co pozostanie po człowieku staną się częścią innych splątań. Dotychczasowy ich obiekt splątanie ulegnie superpozycji do nowego obiektu typu energia lub materia. Jak to się dzieje? Obiekt można poprawnie badać, jeśli obserwator będzie się znajdował w jego wnętrzu. Jest to zupełnie nie intuicyjne, ponieważ jesteśmy przyzwyczajeni do umieszczania siebie jako obserwatora na zewnątrz badanego obiektu. Próbujemy go mierzyć i ważyć w swoich jednostkach, a nie w jednostkach badanego obiektu. Spróbujmy w dalszej lekturze, umieszczać siebie jako obserwatora wewnątrz obiektu. Geometria obiektowa zakłada powszechną obiektowość oraz istnienie jednego wspólnego, uniwersalnego dla wszystkich obiektów, ośrodka "O". Ma on trzy właściwości : - konsolidacji, którą obserwujemy w szczególnym przypadku jako grawitację. - przetwarzania informacji w obiektach typu splątanie. - superpozycji nowych obiektów. Czasoprzestrzeń pojawia się dopiero w obiekcie, po jego superpozycji. W superpozycji z ośrodka "O" powstaje obiekt typu splątanie, który splątując wolne stopnie swobody już istniejących obiektów, tworzy nowy obiekt typu energia lub materia lub inny. Otrzymuje on nowe możliwości "M" , działające zgodnie z instrukcją splątania. W zależności od działania ich możliwości "M", wyróżniamy kilka typów obiektow. Obiekty typu materia Obiekty typu energia Obiekty typu neutrino i inne jeszcze nie poznane. oraz Obiekty typu splątanie. Na czym polega splątanie w geometrii obiektowej? Obiekty posiadają swoje możliwości "M" , a one swoje stopnie swobody działania. Jeśli wszystkie stopnie swobody są splątane to możliwości obiektu działają zgodnie instrukcją splątania. Nie ma miejsca na przypadkowe działanie ani na udział w innych splątaniach. Jeśli część stopni swobody nie będzie splątana to pojawia się możliwość, że staną się one częścią innych splątań. Obiekt splątanie w swojej czasoprzestrzeni, ograniczonej jego warunkami brzegowymi, , gromadzi działania uniwersalnego ośrodka "O". Zgromadzone w ośrodku "O" informacje o działaniu wszystkich obiektów, są przetwarzane do postaci instrukcji konkretnego splątania. Poprzez obiekty typu splątanie, ośrodek "O" przekazuje instrukcje działania możliwości "M" wszystkim obiektom składającym się na obserwowaną rzeczywistość. Obiekt typu splątanie powstaje w wyniku superpozycji z ośrodka "O". W superpozycji otrzymuje on swoje możliwości "M", które określają warunki brzegowe i jego czasoprzestrzeń. Można by to porównać do uruchomienia nowego oprogramowania, którego zadaniem jest połączenie działań innych obiektów w celu uzyskania wspólnego działania. Czasoprzestrzeń obiektu w geometrii obiektowej należy rozumieć, jako sumę przestrzeni ograniczonej jego warunkami brzegowymi, powstałych na skutek kolejnych działań jego możliwości "M". Kolejność działań możliwości obiektu, określa upływ i kierunek czasu w jego czasoprzestrzeni . Można by ograniczyć opis obiektu do określenia kolejności działań, oraz stopni swobody działania jego możliwości "M". Jednak pojęcie czasoprzestrzeni i działanie w niej jest bardziej intuicyjne. Z upływem czasu lub z kolejnością działań możliwości obiektu, jest związane pytanie o jego początek i koniec. Obiekt, na przykład pies. Jego obiekt splątanie rodzi się w wyniku superpozycji z ośrodka "O", wraz z zapłodnieniem jaja. Pies wzrasta zgodnie instrukcją jego obiektu splątanie. Informacje o działaniu wszystkich jego komórek, organów oraz informacje rejestrowane przez jego zmysły, trafiają do ośrodka "O", ograniczonego czasoprzestrzenią jego obiektu splątanie. Tam są przetwarzane, korygując splątanie. Ilość zgromadzonych informacji ciągle rośnie, na skutek aktywności psa. Dzieje się tak dopuki, nie zostaną wykonane wszystkie instrukcje splątania lub inny obiekt naruszy jego warunki brzegowe, uniemożliwiając splątanie. Możliwości obiektu splątanie psa przestają działać. Warunki brzegowe nie mogą już być zachowane. Nie mogą zrównoważyć działania konsolidacji ośrodka "O" . Rozpoczyna się superpozycja nowego obiektu splątanie . Według jego nowych instrukcji splątania , w ośrodku "O" poddanym oddziaływaniu konsolidacji w kurczącej się czasoprzestrzeni, zachodzi przemiana fazowa do nowego obiektu typu energia lub materia lub inny. Nowy obiekt otrzymuje możliwości "M" zgodne z instrukcją splątania. Wracając do przykładu psa. Po zakończeniu życia , jego obiekt splątanie, po superpozycji , staje się częścią nowych splątań jako obiekt typu energia lub materia. Może to być foton lub atom lub ziarno piasku. Natomiast materialne pozostałości psa stają się częścią innych splątań. Obiekty typu splątanie gromadzą w ośrodku "O" informacje, o działaniu możliwości "M" każdego ze splątanych obiektów , jego typie i położeniu w czasoprzestrzeni splątania. Czasoprzestrzeń splątania jest sumą czasoprzestrzeni splątanych obiektów. Możliwości "M" obiektu splątanie , tworzą mapę splątania i udostępniają ją splątanym obiektom. Dzięki niej splątane obiekty znają swoje wzajemne położenie w czasoprzestrzeni obiektu splątanie. Znają również działanie możliwości "M" splątanych obiektów. Jak powstaje mapa splątania? Opiszemy to na przekładzie trzech obiektów składowych „A” , „B” i „C” i nowego obiektu „splątanie”. Dla tych obiektów, splątanie będzie polegało na przekazywaniu informacji o ich wzajemnym położeniu w czasoprzestrzeni nowego obiektu "splątanie". Przykładowy obiekt „B” znajduje się pomiędzy obiektem „A” i obiektem „C” i jest na tyle duży że przesłania obiektom „A’ i „C” widok na siebie nawzajem. Obiekt „B” widzi obiekt „A” oraz „C” i przekazuje do wspólnego ośrodka „O” informacje o ich położeniu w swojej czasoprzestrzeni. Obiekty „A” i „C” widzą tylko obiekt „B”, i również przekazują do wspólnego ośrodka „O” informacje o położeniu obiektu „B” w swoich czasoprzestrzeniach. Do ośrodka „O” trafiają informacje o położeniu obiektów składowych „A” , „B” i „C” oraz nowego obiektu „splątanie” w czasoprzestrzeniach każdego z nich. Możliwości „M” nowego obiektu „splątanie”, umożliwiają odczytanie informacji zgromadzonej o obiektach składowych w ośrodku „O”, oraz przekazują im informacji o położeniu każdego z nich w wspólnej czasoprzestrzeni splątania. Znając wzajemne położenia pozostałych splatanych obiektów mogą one wykonywać skorelowane działania, nie widząc się nawzajem. Ponieważ wszystko odbywa się w czasoprzestrzeniach , możliwe jest także wykorzystanie informacji wcześniej przez nie przekazanych do ośrodka „O”. Obiekt splątanie tworzy mapę położenia i działania obiektów A, B i C w swojej czasoprzestrzeni. Może on również przetwarzać informacje o nich i wpływać na splątane stopnie swobody obiektów. Realizuje się w ten sposób właściwość ośrodka "O" , przetwarzania informacji w czasoprzestrzeniach obiektów typu splątanie. Działania obiektów splątanie obserwujemy w różnej skali. Obiekty takie jak foton przebywają odległości liczone w miliardach lat świetlnych. Bez pomocy ich obiektu splątanie nie było by to możliwe. Ponieważ poruszając się w przypadkowym prostoliniowym kierunku zostały by rozproszone. Widzielibyśmy wszystko jak w gęstej mgle. Działanie obiektów splątanie obserwujemy również w makroskali. W obiekcie takim jak stado, na przykład ptaków , widoczne jest działanie obiektu splątanie. Ptaki w stadzie znają swoje wzajemne położenie w czasoprzestrzeni splątania stada. Wiedzą również co się dzieje z całym stadem i mogą zsynchronizować swoje działania z zamierzeniami całego stada. Swoimi zmysłami ptaki nie są w stanie zarejestrować co robią i gdzie są wszystkie ptaki w całym stadzie , ponieważ sąsiednie ptaki zasłaniają im widok. Staje się to możliwe w wyniku działania obiektu splątanie stada. Obiekt typu splątanie zapewnia również działanie komórek w organizmach żywych. Dzięki splątaniu ich stopni swobody mogą one powtarzalnie działać w każdym następnym pokoleniu. Stają się częścią większych splątań obejmujących cały organizm. Wytwarzane są obiekty splątanie tworzące nowe rodzaje komórek i połączeń pomiędzy nimi aby sprawniej zarządzać całym organizmem. Niesplątane stopnie swobody poszczególnych obiektów dążą do lokalnego działania. Działanie to zapewnia rozwój, dostarczając do ośrodka "O" informacje o nowych działaniach możliwości "M" obiektów. Splątania stopni swobody organizmów, nie jest takie samo. Ewolucja gatunków o bardziej splątanych możliwościach osiągnęła doskonałość i wydaje się nie postępować dalej. Gatunki w których stopień splątania możliwości działania na przykład ich mózgów, jest mniejszy, rozwijają swoje możliwości działania poprzez kreowanie rzeczywistości. Informacja o nowym sposobie kreowania rzeczywistości trafia do ośrodka "O" a stamtąd poprzez obiekt splątanie gatunku , jest dostępna innym obiektom tego gatunku. Dobrym przykładem takiego gatunku jest człowiek. Poprzez większą od innych, ilość wolnych stopni swobody działania mózgu, zwiększyły się możliwości kreowania rzeczywistości, ludzie wypracowali bardziej precyzyjne sposoby komunikacji. Mózg też wykorzystuje obiekt splątanie do zbierania i przechowywania informacji. Do tej pory nie znaleziono w mózgu struktury w której jest przechowywana pamięć długotrwała o wydarzeniach z całego życia organizmu. Ilość danych rejestrowanych przez zmysły organizmu w każdej chwili życia jest ogromna. Natomiast mózg z tego co dotychczas wiadomo, jest ukierunkowany na bieżące ich przetwarzanie i precyzyjne sterowanie swoim organizmem. Zebrane dane są gromadzone i przetwarzane w ośrodku "O" ograniczonym czasoprzestrzenią jego splątania . Możliwości "M" obiektu splątanie organizmu, udostępniają je kiedy są potrzebne. Poprzez działanie obiektów typu splątanie realizuje się w geometrii obiektowej jej nieprzemienność . Superpozycja w wyniku której powstaje obiekt splątanie , określa działanie jego możliwości "M". One z kolei splątują część stopni swobody obiektów. Splątane obiekty zaczynają wspólnie współdziałać , zarządzane działaniem możliwości "M" obiektu splątanie. Suma ich wspólnych możliwości staje się większą niż suma ich składowych. Przejawia się w tym nieprzemienność geometrii obiektowej. Nieprzemienność jest powszechnym zjawiskiem w otaczającej nas rzeczywistości, jeśli tylko zaczniemy ją badać jako zbiór obiektów. Nie była by ona możliwa bez obiektów typu splątanie. Na przykład obiekty liście i obiekt pień drzewa razem mają większe możliwości niż badane osobno. Wiąże się to z czasem życia obiektu. Dla przykładu dla drzewa będzie to czas od zapylenia nasionka z którego zacznie ono rosnąć do czasu kiedy aż przestaną krążyć w nim soki. Czas ten mierzony czasem uniwersalnym obserwatora , jest różny dla różnych obiektów. W geometrii obiektowej nie ma pojęcia czasu uniwersalnego a właściwie nie ma pojęcia czasu. Upływ czasu który doświadczamy jest skutkiem następstwa zdarzeń w obserwowanym obiekcie. Zdarzenia są następstwem działania możliwości "M" obiektu. Więc pojęcie czasu w obiekcie jest zastąpione działaniem jego możliwości "M". Jest to szersza definicja pojęcia czasu. Jednocześnie ułatwia ona badanie rzeczywistości jako zbioru obiektów. Wróćmy teraz do obiektu typu splątanie. Po wykonaniu działań, do wykonania których on powstał, jego warunki brzegowe nie są już zachowane. Nie mogą zrównoważyć działania konsolidacji ośrodka "O" . Rozpoczyna się superpozycja nowego obiektu splątanie . Według jego nowych instrukcji splątania , w ośrodku "O" poddanym oddziaływaniu konsolidacji w kurczącej się czasoprzestrzeni, zachodzi przemiana fazowa do nowego obiektu typu energia lub materia lub innego. Nowy obiekt otrzymuje możliwości "M" zgodne z instrukcją splątania. Jest to początek nowej superpozycji. W wyniku jej powstaje, nowy obiekt splątanie oraz nowy obiekt typu energia lub materia lub inny o jeszcze nie poznanych właściwościach . Natomiast splątane dotychczas obiekty stają się częścią innego splątania. Działanie konsolidacji ośrodka "O" powoduje że z jednego obiektu typu materia, następuje lokalne powiększenie ilości obiektów które mogą być splątane . W trakcie następnych superpozycji ośrodek "O" może nadawać kolejnym obiektom splątanie możliwości "M" które będą sprzyjały rozwojowi splątania w dobrym kierunku. Pojęcie dobrego kierunku można rozumieć jako takie które się już sprawdziły w innym podobnym splątaniu i zapewniły stabilny rozwój w skali lokalnej jak i całego ośrodka "O". Nasuwa się porównanie z ewolucją , w której splątania organizmów żywych mogą otrzymać nowe możliwości nie spotykane dotychczas w ich gatunku. Mogą to być nowy rodzaj wzroku , słuchu lub korzystna zmiana sposobu działania narządów , lepsze ich dostosowanie do środowiska. Odbywa się to w miarę możliwości na bieżąco lub w następnym pokoleniu w którym modyfikacja organu, okazała się konieczna. Po zmianie , jest okres działania zmienionych możliwości, w otoczeniu innych obiektów. Okazuje się wtedy czy kierunek zmiany jest dobry. Można to nazwać doborem naturalnym. Ponieważ ośrodek "O" nie jest ograniczony czasoprzestrzenią mogą się pojawić nowe możliwości splątania żywego organizmu, niewystępujące lokalnie a nawet występujące tylko w przeszłości. Ośrodek "O" tworząc w superpozycji nowe splątanie może mu nadać niespotykane dotychczas możliwości aby sprawdzić czy są dobre. Otwiera to praktycznie nieograniczone możliwości, kreowania przez ośrodek "O" nowych obiektów poprzez superpozycję ich nowych obiektów typu splątanie. Pojawiło się pojęcie dobry kierunek. Dobry kierunek , jest kryterium oceny nowych splątań. Dobry kierunek należy rozpatrywać z perspektywy ośrodka "O". Jest on wspólny dla wszystkich obiektów, więc dobry kierunek powinien być również taki dla wszystkich obiektów. Wyłania się tu pojęcie wspólnego dobra. Jednak nie wszystkie stopnie swobody obiektów są splątane. Niesplątane stopnie swobody możliwości "M" obiektów, umożliwiają im tworzenie nowych splątań, umożliwiających podejmowanie własnych działań. Nie zawsze bywają one dobre, również dla innych obiektów. Kreuje to nowe zdarzenia na które ośrodek "O" może odpowiedzieć nowymi splątaniami. Powoduje to ciągły rozwój dotychczasowych i powstawanie nowych coraz bardziej złożonych obiektów. Rozwuj nowych typów obiektów nie jest równomierny. Tam gdzie niesplątane stopnie swobody kreują więcej nowych stanów obiektów , tam szybciej następuje różnicowanie ich obiektów typu splątanie . Powstają na przykład nowe gatunki organizmów żywych lub nowe inteligentne algorytmy. Osiągnięty poziom możliwości obiektów może umożliwić kreowanie obiektów o zupełnie odmiennych możliwościach, pożądanych przez nie. Dobrym przykładem jest kreowanie przez ludzi nowego rodzaju obiektów informatycznych. Ośrodek "O" w odpowiedzi na nowe potrzeby obiektów ludzie, kreuje nowe splątania umożliwiające coraz bardziej zaawansowane przetwarzanie informacji. Jeśli ten kierunek, okaże się dobrym kierunkiem rozwoju ośrodka "O" to może oznaczać powstanie nowej rzeczywistości. Nie oznacza to porzucenia dotychczasowych form energii i materii. Ponieważ osiągnęły optymalne możliwości, będą nadal dostarczały ośrodkowi "O" poprzez ich splątania , materiału do kreowania nowej rzeczywistości. Za pośrednictwem obiektów typu splątanie, ośrodek „O” zarządza wszystkimi obiektami . Każdy obiekt , energia, materia lub innego typu ma swój obiekt splątanie. Natomiast obiekt typu splątanie może istnieć samodzielnie. Przykładem takiego obiektu może być słowo. Posiada ono swoje warunki brzegowe ograniczające jego czasoprzestrzeń. Tak samo jak inne obiekty , po zakończeniu swojego czasu, ulegają superpozycji do nowego obiektu typu energia lub materia. Może dać ono początek nowej lokalnej rzeczywistości. Obiekty typu splątanie umożliwiają ośrodkowi "O", kreowanie nowych lokalnych rzeczywistości oraz zarządzanie Świtem, zbudowanym z niego samego.